Խրոնիկ անտարբերության համախտանիշ

Հայաստանի Հանրապետության 6-րդ գումարման Ազգային ժողովի անդրանիկ նիստը տեղի կունենա մայիսի 18-ին: Ընդունեցինք, համաձայնվեցինք, սակայն ընտրություններից գրեթե մեկ ամիս անց Հայաստանը փաստացի դեռ չունի 6-րդ գումարման Խորհրդարան: Հայտնի չեն ո՛չ պատգամավորները, ո՛չ խոսնակն ու փոխխոսնակները, ո՛չ էլ ընդհանրապես որևէ բան:

Ըստ էության՝ ստացվում է այնպես, որ խորհրդարանական կառավարման համակարգին անցում կատարող Հայաստանն այս պահին պարզապես խորհրդարան չունի: Նախորդ գումարման ԱԺ-ի հրաժեշտի նիստն արդեն վաղուց կայացել է ՝ շուրջ մեկ տասնյակ պատգամավորներով, իսկ ապագա խորհրդարանի շուրջ անխախտ լռություն է:

Անշուտ, հասկանալի է, որ համաձայն Սահմանադրության՝ այս ձգձգումը, այսպես ասած, օրենքի տառին համապատասխան է, սակայն այստեղ էական են նաև այլ գործոններ՝ մասնավորապես հանրային պահանջի բացակայությունը: Տպավորությունն այնպիսին է, թե ընտրություններից հետո այլևս ոչ-ոքի՝ այդ թվում նաև հայաստանյան հասարակությանը, չի հետաքրքրում, թե ինչ է կատարվում երկրում:

Գրեթե բոլորը վերլուծում ու կանխատեսում են, թե ինչ է կատարվում այս լռության քողի ներքո, ինչ տեղաշարժեր են ԱԺ-ում հայտնված քաղաքական ուժերի ներսում, սակայն որևէ մեկն այդպես էլ պահանջ չի ներկայացնում ի վերջո գոնե մոտավոր հրապարակել այն մարդկանց անունները, ովքեր առնվազն առաջիկա 5 տարում տնօրինելու են երկրի ճակատագիրը: Նման անտարբերության ֆոնին անհասկանալի են դառնում հասարակական տարբեր օղակների մանր պահանջատիրությունները՝ տաքսու վարորդները լիցենզիաներից են բողոքում, առևտրականներն իրենց մանր ու մեծ պահանջներն ունեն, որոշ տնօրեններ Դանիել Իոանիսյանին են դատի տալիս, սակայն որևէ մեկին չի հուզում, որ Հայաստանը խորհրդարան չունի:

Ի դեպ, խնդիրը միայն այստեղ չէ, այլ այն անտարբերության և ապատիայի մեջ, որը գրեթե մշտապես տիրապետող է դառնում հայաստանյան հասարակության բոլոր շերտերում: Քաղաքական կուսակցություններն ու ուժերը քաղաքականությամբ զբաղվում են ընտրությունից ընտրություն, հասարակությունն իր պահանջները ներկայացնում է ընտրությունից ընտրություն, իշխանությունը դառնում է «բարի ու հոգատար» ընտրությունից ընտրություն, մնացած ժամանակահատվածում՝ ամեն «մարդ իրա դարդին» կամ լավագույն դեպքում՝ օդում կրակված դժգոհություններ, բողոքներ ցածր աշխատավարձից, բարձր ուսման վարձից, ցածր կենսաթոշակից:

Նույն բանը անում են ընդդիմադիր քաղաքական ուժերը՝ ելույթներ են ունենում ԱԺ ամբիոններից, ամպագորգոռ բացահայտումներ անում, սպառնում անորոշ ապագայում պատասխանատվության ենթարկել իշխանություններին և այլն , և այլն:

Ի դեպ, պատգամավորական ելույթների առումով, անկեղծ ասած, ինձ համար անընդունելի չասենք, սակայն անհասկանալի են բոլոր այդ բոցաշունչ ելույթներն ու հայտարարությունները, որոնք հնչել են և հնչելու են ԱԺ ամբիոնից: Պատգամավորն, իմ պատկերացմամբ, պետք է նստի և գրի օրենքներ, քննարկի օրենքներ, փոխի դրանք, բարելավի, ուսումնասիրի գրված օրենքների գործնական կիրառությունը և եթե այս ամենով զբաղվի, ապա չեմ կարծում, թե ժամանակ կունենա ելույթներով հանդես գալու համար:

Սակայն իրականությունը շատ ավելի գորշ է, բոլորը կսպասեն մայիսի 18-ին, վերջապես կգումարվի նորընտիր Ազգային ժողովի անդրանիկ նիստն ու հետո ամեն ինչ կգլորվի ավանդական հունով՝ ելույթներ, սպառնալիքներ, կոչեր, հայտարարություններ, իսկ առարկայական՝ ոչինչ, քանի որ ամեն ինչ արդեն իսկ պարզ է:

Աղասի Մարգարյան