«Պատահել է, որ ինձ ասված մի բառից մինչև հոգուս խորքը վիրավորվել եմ ու լաց եղել». Անի Քոչարյան
ИнтервьюPast.am գրում է.
Դերասանուհիներ կան, որոնց աշխատանքային խիտ գրաֆիկը նրանց ավելի կենսունակ ու գրավիչ է դարձնում: Անի Քոչարյանը քսանվեց տարի Հ. Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնի բեմից իր կերտած կերպարներով ծափերի է արժանանում ու դրական փոխադարձ էներգիայով լեցուն առաջ է շարժվում:
Իրեն հատուկ բարյացկամությամբ էլ պատասխանեց Past.am-ի հարցերին:
- Թատրոնում ո՞րն է ձեր սիրելի կերպարը, ում դուք մարմնավորում եք:
- Թատրոնում ամսական խաղում եմ տասից ավելի ներկայացում, որը դերասանի համար քիչ չէ: Բոլոր կերպարներս սիրում եմ, բայց առանձնակի վերաբերմունք ունեմ Գոգոլի «Ռևիզոր», Կարինե Խոդիկյանի «Սիրային քառանկյունի», «Մորգանի խնամին» ներկայացման Նատաշի, Թամար Հովհաննիսյանի «Վեջին կանգառ»-ի Սվետայի հանդեպ:
- Շիրվանզադեի «Մորգանի խնամին» պիեսի արդիականությունը կա՞ մեր օրերում:
- Այո, իհարկե կա մեր օրերում, այն արդիական է մեր իրականության մեջ: Դա այն ներկայացումներից մեկն է, որն անցնում է լիքը դահլիճներով, նաև արդիական լինելու պատճառով: Հիմա էլ մենք օտարամոլ ենք ու մեր կյանքում կան այն բոլոր արատները, որոնք ցույց ենք տալիս բեմում:
- Մշտապես գեղեցկադեմ Անի Քոչարյանին դիտում ենք նաև «Անհասցե ծնվածները» սերիալում, ձեր կերտած կերպարի հետ ընդհանրություն ունե՞ք:
- Ընդհանուր առմամբ ոչ, սակայն մի բան համընկնում է` Նատալին ուժեղ խառնվածքով կին է: Իմ տեսակով ես էլ եմ ուժեղ, չկոտրվող: Ինձ համար դրական առումով չկարողանալ, չստացվել, չի կարելի հասկացություններ չկան: Չ տառը չեմ սիրում, ամեն ինչի հնարավոր է հասնել ձգտելու, պայքարելու արդյունքում: Ամեն ինչ կստացվի, կկարողանաս, կունենաս, եթե նպատակներդ արդար են և ուրիշին չվնասող: Թեև պիտի ասեմ, որ երբեմն թվացյալ ուժեղության հետևում շատ փխրուն, լացկան Անին է թաքնվում: Պատահել է ինձ ասված մի բառից մինչև հոգուս խորքը վիրավորվել եմ ու լաց եղել, ապա մաքրել արցունքներս ու ժպտալով նայել եմ կյանքին:
- Սերիալում երիտասարդ գործընկերներ ունեք, հավանո՞ւմ եք նրանց:
- Պիտի գովեմ նրանց, քանի որ շատ ազնվորեն են մոտենում իրենց գործին: Աշխատասեր են, նպատակասլաց, ուզում են հնարավորինս համոզիչ լինել, որը և ստացվում է:
- Թատրոն, կինո, իսկ կյանքում ընկերների դերը ո՞րն է:
- Ընկերներս, ընկերուհիներս պատահական ընտրված չեն, մենք տարիների պատմություն ունենք, լավ ու վատ օրեր ենք կիսել: Երբեք չեմ զղջացել նրանց վստահելու հարցում:
- Իսկ ձեր մտահոգությունները ո՞ւմ հետ եք կիսում:
- Առաջին հերթին ընտանիքիս անդամների` ամուսնուս և որդուս հետ եմ խոսում, քննարկում:
- Մե՞ծ է ձեր որդին:
- Որդիս` Աբելը 16 տարեկան է, արդեն հասցրել է խաղալ մեկ ներկայացման մեջ: Նա իմ կրկնօրինակն է, իմ խենթ, ամբիցիոզ տեսակի նույնությունը: Աբելն իմ ամենահաջողված ստեղծագործությունն է, կյանքիս թանկ ձեռքբերումը, ումով երջանիկ եմ:
- Որևէ հարցի շուրջ, եթե տրամաբանությունը մի բան է ասում, սիրտը այլ բան է ուզում, որո՞վ եք առաջնորդվում:
- Երիտասարդ տարիքում միայն սրտով, զգացմունքով էի առաջնորդվում, հիմա ավելի շատ տրամաբանությամբ: Ու տեսնում եմ, ու պատրաստ եմ լինում դրանց հետևանքները կրելուն: Տարիքի հետ սիրտը նահանջում է, իր տեղը զիջելով խոհեմությանը:
- Ինչ-որ կարևոր հարց վճռելիս ի՞նչ դեր ունեն կարծիքները:
- Առհասարակ լսում եմ կարծիքներ, սակայն միշտ անում եմ այն, ինչ ինքս ճիշտ եմ համարում: Փառք աստծո դեռ սխալված չկամ: Ուղղակի որոշում կամ վճիռ կայացնելիս խղճիդ ձայնը պիտի լսես, որից նաև տեսակդ, դեմքդ չկորցնես: Սակայն ի վերջո որոշողը մենք չենք, Աստված է որոշում, այս կյանքում մենք կատարողներ ենք, ամեն մեկս իր առաքելությամբ մեր գործ ենք անում ու ըստ այդմ պատժվում կամ պարգևատրվում ենք:
