Life.panorama.am-ն այսօր զրուցել է Նարինե Ոսկանյանի՝ Պաուզա Անոյի հետ, ում ժամանակին հանդիպում էինք հումորային նախագծերում և սկեչներում: Ինչո՞վ է պայմանավորված այսօրվա էկրանային պարապուրդը, ո՞րն է փող աշխատելու նրա տարբերակը և արդյո՞ք չի վախեցնում նրան մենակությունը:
-Նարինե, էկրաններինգրեթեչեքերևում: Ինչո՞վեքզբաղվածայժմ:
-Արդեն 5 տարի երգում եմ գիշերային ակումբում:
-Բայցդուքերգչուհիչեքչէ՞:
-Չէ, երգում եմ այն երգերը, որոնք ինձ մոտ մի քիչ ստացվում են:
-Իսկդերասանականկրթությունունե՞ք:
-Սովորել եմ Գյումրիի թատրոնի ստուդիայում, կուրսիս ղեկավարը Խորեն Աբրահամյանն էր: Բայց որոշ պատճառներով կիսատ եմ թողել ուսումս:
-Մարդիկինչպե՞սենընդունումՁերգործունեությունըգիշերայինակումբում:
-Մեծամասամբ՝ շատ լավ: Մարդիկ էլ կան, որ չեն ընդունում, որ ես նման վայրում եմ աշխատում, ասում են սա Ձեր տեղը չի: Բայց ի՞նչ արած, այդպես է ստացվել: Չաշխատելն է ամոթ: Հասկանում եմ, որ դա իմ բնագավառը չի: Ամենակարևորն այն է, որ պարտքեր չունեմ, փողերս բանկերին չեմ բաժանում:
-Պայմաննե՞րնենթելադրել այս աշխատանքը:
-Այո, ոչ մի նկարահանում չկա, զբաղվածություն չկա, իսկ այս երկրում ապրել պետք է:
-Եկամուտըբավարարո՞ւմէապրելուն:
-Ապրելուն՝ այո:
-Միշրջանգյումրեցիհումորիստներըշատակտիվ էին, անընդհատէկրաններին: ԱյժմՁեզանիցոչ-ոքի, կարծեք, թեչենքտեսնում: Ինչո՞ւ:
-Ես չգիտեմ, ինձ համար հանելուկ մնաց, թե ինչու են բոլոր դռները փակվել մեր առջև: Շատ եմ փորձել վերլուծել, բայց պատճառը չեմ գտել: Երևի, հումորս կորցրել եմ (ծիծաղում է): Եթե ասեմ, որ մարդիկ մոռացել են, սխալ կլինի: Դրսում յուրաքանչյուր երկրորդը մոտենում է, ասում, որ կարոտել են, ինչո՞ւ չեմ երևում էկրաններին: Այսօր հեռուստաաշխարհում մեզանից ոչ-ոք չկա. Արթուր Հակոբյան, Լուսինե Կիրակոսյան… շատ-շատերը: Ժամանակին, երբ որևէ նոր հաղորդում էր բացվում և հյուրեր էին կանչում նկարահանման տաղավար, ես միշտ առաջին հյուրն էի լինում, հազվադեպ՝ երկրորդ կամ երրորդ: Ես կոնֆլիկտային մարդ չեմ, երբեք իմ աշխատանքը թանկ չեմ գնահատել: Երբ կանչում էին նկարահանման, հարցնում էին որքա՞ն կուզես, ասում էի՝ որքան որ դուք կտաք: Երբեք գնային առևտրի մեջ չեմ մտել: Նաև, շատերին թվում է, որ ես միայն հումոր եմ կարողանում խաղալ:
-ՄիգուցեՁեզայլկերպարներումչենտեսել, դա՞էպատճառը:
-Տեսել են, ինչո՞ւ ոչ: Սուրեն Բաբայանի բոլոր ֆիլմերում միշտ փոքրիկ դերեր եմ ունենում: Նա ինձ պարտադիր հրավիրում է: Ու միշտ զարմանում է, որ մյուսները չեն նկատում:
-Ամենդեպքում, դուքմեզավելիշատծանոթեքհումորայինժանրում: Այսօրհեռուստատեսությունըլայնտեղէհատկացնումհումորին: Միգուցեծրագի՞րառաջարկեքհեռուստաընկերություններին:
-Նման դեպք եղել է. նախագիծ եմ պատրաստել, ներկայացրել հեռուստաընկերություններ, նայել են, ուրախացել, ասել, որ շատ լավ է, վաղը զանգիր, պայմանավորվենք… ու հաջորդ օրվանից հեռախոսներին չեն պատասխանել: Պատճառն ու տրամաբանությունը չեմ հասկանում: Ինձ համար այդպես էլ հանելուկ մնաց, թե ինչո՞ւ են ոգևորվում, հավանության արժանացնում ու հետո զանգիդ չեն պատասխանում: Կարելի է թեկուզ պատասխանել ու ասել, որ նախագիծը մերժում ենք:
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ սկզբնաղբյուր կայքում:
-Եկամուտը բավարարո՞ւմ է ապրելուն:
-Ապրելուն՝ այո:
-Մի շրջան գյումրեցի հումորիստները շատ ակտիվ էին, անընդհատէկրաններին: Այժմ Ձեզանից ոչ-ոքի, կարծեք, թե չենք տեսնում: Ինչո՞ւ:
-Ես չգիտեմ, ինձ համար հանելուկ մնաց, թե ինչու են բոլոր դռները փակվել մեր առջև: Շատ եմ փորձել վերլուծել, բայց պատճառը չեմ գտել: Երևի, հումորս կորցրել եմ (ծիծաղում է): Եթե ասեմ, որ մարդիկ մոռացել են, սխալ կլինի: Դրսում յուրաքանչյուր երկրորդը մոտենում է, ասում, որ կարոտել են, ինչո՞ւ չեմ երևում էկրաններին: Այսօր հեռուստաաշխարհում մեզանից ոչ-ոք չկա. Արթուր Հակոբյան, Լուսինե Կիրակոսյան… շատ-շատերը: Ժամանակին, երբ որևէ նոր հաղորդում էր բացվում և հյուրեր էին կանչում նկարահանման տաղավար, ես միշտ առաջին հյուրն էի լինում, հազվադեպ՝ երկրորդ կամ երրորդ: Ես կոնֆլիկտային մարդ չեմ, երբեք իմ աշխատանքը թանկ չեմ գնահատել: Երբ կանչում էին նկարահանման, հարցնում էին որքա՞ն կուզես, ասում էի՝ որքան որ դուք կտաք: Երբեք գնային առևտրի մեջ չեմ մտել: Նաև, շատերին թվում է, որ ես միայն հումոր եմ կարողանում խաղալ:
-Միգուցե Ձեզ այլ կերպարներում չեն տեսել, դա՞ է պատճառը:
-Տեսել են, ինչո՞ւ ոչ: Սուրեն Բաբայանի բոլոր ֆիլմերում միշտ փոքրիկ դերեր եմ ունենում: Նա ինձ պարտադիր հրավիրում է: Ու միշտ զարմանում է, որ մյուսները չեն նկատում:
-Ամեն դեպքում, դուք մեզ ավելի շատ ծանոթ եք հումորային ժանրում: Այսօրհեռուստատեսությունը լայն տեղ է հատկացնում հումորին: Միգուցե ծրագի՞րառաջարկեք հեռուստաընկերություններին:
-Նման դեպք եղել է. նախագիծ եմ պատրաստել, ներկայացրել հեռուստաընկերություններ, նայել են, ուրախացել, ասել, որ շատ լավ է, վաղը զանգիր, պայմանավորվենք… ու հաջորդ օրվանից հեռախոսներին չեն պատասխանել: Պատճառն ու տրամաբանությունը չեմ հասկանում: Ինձ համար այդպես էլ հանելուկ մնաց, թե ինչո՞ւ են ոգևորվում, հավանության արժանացնում ու հետո զանգիդ չեն պատասխանում: Կարելի է թեկուզ պատասխանել ու ասել, որ նախագիծը մերժում ենք:
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ սկզբնաղբյուր կայքում: 
