Պալաչը գնում է պատերազմ. Ծառուկյանի վերջին ճակատամարտը

Այն, ինչ այս օրերին տեղի է ունենում Աբովյանում, ավելին է, քան սովորական քաղաքապետի ընտրությունը, և այդ փաստը ուղղակի աչք է ծակում: Իհարկե, ավանդական հայկական ընտրական տեխնոլոգիաները այստեղ ամենուր են և համատարած՝ աշխատանքից ազատելու սպառնալիքներ, բռնություններ և այլ տեսակի ճնշումներ թեկնածուների նկատմամբ, լայնատարած ցուցակագրումներ և, անշուշտ, կեղծ Պալաչի ի հայտ գալը, ինչը առավել զվարճալի, նույնքան էլ ողբերգական է դարձնում իրավիճակը:

Այս ընտրությունը, ըստ էության, Ծառուկյանի համար ջրի երեսին մնալու և վերջնականապես չջախջախվելու պայքար է: Սերժ Սարգսյանի կողմից քաղաքական չարիք համարված և ամենանվաստացուցիչ ձևով քաղաքականությունից հեռացված Ծառուկյանը փորձում է պահպանել Կոտայքը՝ որպես իր «պապական» մարզ և շարունակում է դա անել քաղաքական չարիքին բնորոշ բոլոր եղանակներով: Անգամ հարազատ մարզում իր ազդեցությունը կորցնելուց վախեցած Ծառուկյանը այնպիսի քայլերի է դիմում, որ ակնհայտ է դարձնում իր ներսում տիրող խուճապը: Իսկ այն, որ Ծառուկյանը կորցնում է Կոտայքը՝ ակնհայտ է դառնում անգամ այն փաստից, որ իշխանամերձ երկրապահական շրջանակները ընդվզեցին Ծառուկյանի թեկնածուին պաշտպանելու իշխանական որոշման դեմ և կանգնեցին նրա հակառակորդի՝ Պալաչի կողքին...

Այս ցայտնոտը արդեն Ծառուկյանին մղում է ոչ ադեկվատ հայտարարությունների: Հովիկ Աբրահամյանի եկեղեցու բացման ժամանակ նա հերթական անգամ հոխորտացել է լրագրողի վրա, թե՝ քո նմանների պատճառով հեռացա քաղաքականությունից, մոռանալով կամ մոռացության տալով, որ ինքը ոչ թե հեռացել է, այլ ակնհայտ գռեհիկ ձևով դուրս են արել քաղաքական դաշտից, և այդ խայտառակությունը սուս ու փուս կրելու փոխարեն Ծառուկյանը լրագրողների վրա մուննաթ է գալիս...

Իրավիճակը շատ ավելի դրամատիկ դարձավ այն օրից, երբ Սերժ Սարգսյանի կողմից այդքան կտտանքների և նվաստացուցիչ հայտարարությունների արժանացած Ծառուկյանը օրեր առաջ Սերժ Սարգսյանի հետ միասին հայտնվեց հասարակության առաջ՝ բնականաբար արժանանալով հասարակության քամահարանքին ու քննադատությանը: Սա արդեն հավանաբար այն վերջին կաթիլն էր, որ լցրեց հասարակության համբերության բաժակը և ոչնչացրեց հասարակության մեջ այդ մարդու ազդեցության վերջին հատիկները:

Եվ այս պարագայում ակամայից Աբովյանի քաղքապետի այլընտրանքային թեկնածուն՝ Արթուր Հարությունյանը (Պալաչ) դարձավ այն ֆիգուրը, ով ճակատամարտ սկսեց Ծառուկյանի դեմ՝ նրա ազդեցության վերջին ֆորպոստը ոչնչացնելու համար: Իհարկե, դատելով Պալաչի պահվածքից, նա հստակ գիտակցում էր, որ սա ոչ թե ընտրապայքար է, այլ Ծառուկյանի վերջին մարտը, որտեղ նա ոչ մի ռեսուրս չի խնայելու: Այս ընտրություններում իր թեկնածուի պարտությունը ի ցույց կդնի այն զրոյական դերակատարությունը, որը Ծառուկյանին ժառանգություն մնաց վերջին իրադարձություններից և Սերժ Սարգսյանի հետ ուս ուսի քայլելուց հետո: Իսկ Սերժ Սարգսյանի հետ հասարակությանը հայտնվելը այն վերջին ազդակն էր, որ Արթուր Հարությունյանին դարձրեց հասարակության պատվարը՝ Ծառուկյանի դեմ...

Այս պահին հասարակության՝ Ծառուկյանից հիասթափված հատվածը համախմբվում է Պալաչի շուրջ: Մի կողմ թողնելով այս կամ այն թեկնածուի քաղաքապետական կարողությունը՝ այդ մարդը կամա թե ակամա դարձավ համակարգային փոփոխությունների և հասարակությանը «քցած» գործիչների դեմ պայքարող օղակը: Եվ հենց Ծառուկյանի՝ կրկին իշխանությունների կողքին կանգնելը դարձավ այն վերջին կաթիլը, երբ հասարակությունը իր քվեն նետում է ուր պատահի, միայն չնպաստի նախկին «հերոսների» վերարտադրությանը...

Իսկ հասարակությունը, ինչպես գիտեք, գեղամյաններին և բաղդասարյաններին (շարքը ազատ է, կարող եք շարունակել) չի ներում...

Վարուժան Բաբաջանյան