Պերմյակովը դաշինք է կնքել Լյուցիֆերի հետ
Տարեսկզբյան ահասարսուռ սպանդի մասին շատ է գրվել ու շատ խոսվել: Հայ հասարակությունն իրավամբ իր զայրույթն արտահայտեց ամենատարբեր մեթոդներով: Շատերի մտքում անգամ խորշակ առաջացավ, որն ամեն պահ պատրաստ էր իրագործման: Հիրավի, դա արդարացի ընդվզում էր: Կարիք չկա անդրադառնալու հայ իշխանավորների անողնաշար պահվածքին այդ իրավիճակում: Ողբերգությունը ցույց տվեց, թե ով` ով է իրականում: Իսկ կաթողիկոս կոչվող անձի ուղերձներն ավելի շատ կենացների կամ ոստիկանության մամլո հաղորդագրությունների էին նմանվում քան հոգևոր հովվի կոչերի: Բնական է: Հովիվ բառն ունի իր կենցաղային հոմանիշը, որին չենք անդրադառնա:
Երբ նոյեմբերին, նորից ռուս զինվորականի կողմից սպանություն գրանցվեց Տաջիկստանում, այդ երկրի իշխանություններն իրենց բազմապատիկ անգամ պարկեշտ դրսևորեցին: Տաջիկստան, ընկերներ, Տաջիկստան: Չենք խոսի նաև այն ֆարսերի մասին, որն իրականացվում էր ամենայն հայոց դատախազի կողմից, միայն թե մեծ ախպերները չնեղանան: Շուտով կլրանա ողբերգության մեկ տարին, գործը դատաքննության փուլում է: Այն, որ հայկական կողմը բացարձակապես չի տիրապետում իրավիճակին, դա ակնհայտ է թեկուզ վերջին դատական նիստի դարակազմիկ բացահայտումներից ելնելով: Իսկ ի՞նչ տեղի ունեցավ այդ նիստի ժամանակ: Հայկական կողմը, ոչ ավել, ոչ պակաս, տուժողի շահերի պաշտպանները, երկար մտորումներից, հիրավի տիտանական աշխատանք կատարելուց հետո, այնպիսի աշխատանք, որը հին աստվածներից կպատշաճեր Ապոլլոնին կամ Ֆեմիդային, երկար քննարկումներ կատարեցին երևութական Ներշջակ ճեմարանում և եկան հանճարեղ եզրակացության` Պերմյակովը սատանիստ է: Էվրիկա: Ակունք իմաստության:
Հետախույզ Կոլոմբոյի սցենարիստներն այս հայտարարությունից հետո ինքնասպան եղան: Ինչպե՞ս չէին կարողացել ժամանակին նման սցենար բեմադրել: Էլ ո՞վ, եթե մենք, 1700 ամյա քրիստոնեության կրողներս, չբացահայտենք Լավեյի բոլոր հետևորդներին: Սրան հաջորդեց սրբազան Աջապահյանի խորաթափանց հարցազրույցը, որի մեջ նա համոզմունք հայտնեց Պերմյակովին առաջնորդող ներքին դիվական ուժերի մասին: Ընկերներ, սա արդեն ծիծաղելի չէ: Սա արդեն ողբերգության վերջին արարն է: Միջնադար վերադառնալն այլ կերպ չի լինում բարեկամներ: Եթե այս ողբերգության հետաքննության մեջ ներդրված լինեին որևէ լուրջ երկրի որևէ լուրջ մասնագետներ, ապա նրանք վաղուց արդեն բացահայտել էին սպանության իրական դրդապատճառները, եթե իրոք դա կատարել է Պերմյակով կոչվածը և նա գործել է միայնակ: Սակայն հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մենք ապրում ենք միջնադարում, իսկ մեր ոխերիմ բարեկամ Ռուսաստանն էլ դեռ Ռուսիո է կոչվում, ապա այլ տարբերակ հնարավոր էլ չէր մտածել:
Ինչո՞ւ միջնադար: Ասեմ: Միջնադարյան Հայաստանում, երբ մեկին դատում էին գողության համար, ձեռքի հետ ավելացնում էին նաև Պավլիկյան լինելու կամ Պավլիկյան շարժմանը հարելու հոդվածը: Կողքից հոդված է էլի, թող լինի, համ էլ հասարակությունը կիմանա, թե ինչ վատ բան է աղանդ կոչվածը: Բայց մեր մեջ ասած, Պավլիկյաններն աղանդ չէին, այլ պարզապես սոցիալական շարժում: Նույն Եվրոպայում, երբ պալատական կանայք փորձում էին ոչնչացնել միմյանց, մեղադրում էին հակառակորդին վհուկ լինելու մեջ: Դրանից լավ բան չէր էլ կարելի հորինել: Դե, իսկ մեր Ժաննային, էն օռլեանցի աղջկան, հիշում էք էլի: Թերևս այստեղ «դասականի» կոչը կարելի է նույնությամբ, բայց ավելի բարձր տոնով հղել իր իսկ կոլեգաներին: Լրջացեք: Նման աբսուրդի եզրակացությունների չհանգելու համար ժամանակին հարկավոր էր ոչ թե ձեռնաշարժությամբ զբաղվող պատանուն վնասազերծել, այլ նման ինտենսիվությամբ բռնել Պերմյակովին ու չհանձնել ռուսական կողմին: Իսկ թե բռնելուց հետո ինչպես կարող էին վարվել նրա հետ, որպեսզի իմանային ճշմարտությունը, ես չէ, որ պետք է հուշեմ մեր իրավապահներին:
Վահրամ Թոքմաջյան
Orer.am, վերլուծաբան
