«Մարդու միս չեմ սիրում, այն աղի է». մեր ժամանակների բռնապետների ամենասիրելի ուտելիքները
Lifestyle
Blognews.am-ը գրում է.
Համեղ սնվել սիրում են բոլորը ու հատկապես նրանք, ովքեր իշխանության մոլուցք ունեն։ Իրենց «Բռնապետների ճաշերը» գրքում բրիտանացի հեղինակներ Վիկտորիա Կլարկն ու Մելիսսա Սկոտն արյունարբու ռեժիմների գաղափարախոսներին նկարագրել են մեկ որպես անմեղ քաղցրակերիկներ, մեկ որպես ցինիկ շատակերներ։ Ձեզ ենք ներկայացնում մեր օրերի ամենահայտնի բռնապետների սիրելի ուտեստների կերակրացանկերը։
Ֆիդել Կաստրո
Լինել հեղինակավոր առաջնորդ ու միևնույն ժամանակ հրաժարվել գիշատչի կերակրացանկից անտրամաբանական է թվում։ Համենայն դեպս, ինչպես պատմությունն է ցույց տվել, դեսպոտիկ հեգեմոնների ճնշող մեծամասնությունն ամենևին էլ բուսակեր չի եղել։
Օրինակ՝ Ֆիդել Կաստրոյին պալմաների շվաքում կոմունիզմ կառուցելու հարցում օգնում էր շատ սննդարար դելիկատես կրիայից պատրաստված ապուրը։ Ու ոչինչ, որ բազմաթիվ օրենսգրքերում արգելված է կրեաների որսը. կուբական հեղափոխականը պաշտում է թանձր շագանակագույն ուտեստը, որը հագեցած է խոտամսային համով։
Ադոլֆ Հիտլեր
Ինչպես հայտնի էր, Ադոլֆ Հիտլերը բուսակերության կրքոտ կողմնակից էր, բայց քչերը գիտեն, որ ֆյուրերը գերադասում էր բուսական ծագման սնունդ ամենևին էլ ոչ կենդանիների նկատմամբ տածած համակրանքից մղված, այլ ավելի շուտ առողջական նկատառումներից ելնելով։
Հրաժարվելով մսից՝ ֆյուրերը հույս ուներ ձերբազատվել քրոնիկ մետեորիզմից, սակայն կենդանական ծագման սնունդը՝ որպես այդպիսին, Հիտլերի դուրը գալիս էր։ Նրա ամենասիրած ուտեստը «Համբուրգյան ճտերն էին», որն իրենից ներկայացնում էր լեզվով, լյարդով ու ֆստխով լցոնած աղավնու ճտերով ուտեստ։
Բենիտո Մուսսոլինի
Բենիտո Մուսոլինին, օ սարսափ, չէր սիրում պաստայի և ոչ մի տեսակ։ Նա, ըստ երևույթին, ընդհանրապես տանել չէր կարողանում ածխաջրեր պարունակող մթերքներ՝ համարելով, որ օրինակ կարտոֆիլի պյուրեն իր մոտ գլխացավեր է առաջացնում, և հրաժարվում էր դրանից։ Փոխարենը, նա շատ էր սիրում ձիթապտղի յուղով ու կիտրոններով համեմված և խոշոր կտրտած սխտորի գլխիկների տեսքով թեթև խավարտ։ Ահա թե ինչու, ըստ որոշ ականատեսների վկայության, նրա տիկինը՝ Ռաքելա Գուիդին, գերադասում էր քնել երեխաների սենյակում…
Իոսիֆ Ստալին
Որքան էլ բարձր թռչես, կարևոր է հիշել, թե որտեղ են արմատները։ Հավանաբար այս կարծիքին էր նաև Ստալինը, ով պարբերաբար պահանջում էր կառուցել կիսաքացր Խվանչկարա գինին՝ իր հանրահայտ տևական հացկերույթների ժամանակ։ Դե իհարկե, չեք զարմանա, երբ իմանաք, որ մեծ բռնապետի սիրած ուտեստը սացիվին էր, որն իրենից ներկայացնում է հավի միս՝ համեմունքներով ու ընկույզներով։
Մուամար Քադդաֆին էլ հավատարիմ է իր հայրենի՝ լիբիական խոհանոցին։ Ամենից շատ գնդապետ Քադդաֆին սիրում էր լիբիական ազգային ուտեստը՝ ուղտի միսը կուսկուսով։ Նա նաև շատ էր խմում ուղտի կաթ, չնայած նրան, որ այդ կաթը, թեև շատ օգտակար է ու բավականին յուղոտ, խնդիրներ է առաջացնում նյութափոխանակության ու մարսողության հետ։ Երբ Քադդաֆին հանդիպում էր իր ընկեր Բերլուսկոնիի հետ, նա կամակորություն չէր անում ու հաճույքով ուտում էր նաև պաստա ու այլ ուտեստներ, քանի որ լիբիական հեղափոխության առաջնորդն անտարբեր չէր նաև իտալական խոհանոցի հանդեպ։
Զզվելի ուտեստների սիրահարի կոչումը կարելի է հանգիստ սրտով շնորհել Մալավիի նախկին նախագահ Հասթինգս Բանդային, ով կարտոֆիլի չիփսերի փոխարեն գերադասում էր գեր, չորացրած ու խրթխրթան մոկապնե թրթուրներ։ Ասում են, թե այս միջատներն իրոք մեծ սննդային արժեք ունեն ու դրանց բաղադրության մեջ ավելի շատ երկաթ կա, քան տավարի մսում։
Սև մայրցամաքի առաջնորդներին հաճախ են վերագրել տարբեր խոհանոցային այլասերվածություններ, որոնք արմատներով գնում են դեպի իրենց մշակույթը։ Օրինակ՝ Իդի Ամինը, ով Աֆրիկայի պատմության ամենադաժան ռեժիմներից մեկի հիմնադիիրն էր, այդպես էլ չկարողացավ ազատվել մարդակերի խարանից։ Ըստ որոշ լուրերի, նա ինքն էր խոստովանել, որ մերթընդմերթ սնվել է իր սպանված հակառակորդների ու պարզապես հպատակների մսից պատրաստված ուտեստներով։ Նրան է նաև վերագրվում հետևյալ աֆորիզմը. «Ես մարդու միս չեմ ուտում, որովհետև, ըստ իս, այն աղի է»։
Մյուս կողմից, Ուգանդայի մարդակեր նախագահն ամենակեր էր։ Նա հաճույքով ուտում էր պիցցա կամ էլ KFC-ի տապակած հավ, օրական առնվազն 40 նարինջ էր ուտում՝ համարելով, որ նարինջներն աֆրոդիզիակի էֆեկտ ունեն, իսկ երբ նրան այցելում էին արտասահմանյան հյուրեր, ապա նա նրանց հյուրասիրում էր մեղուների թրթուրներով ու տապակած մորեխներով։
Սադամ Հուսեյն
Սադդամ Հուսեյնն ուներ մոլուցք ուտելիքի հոգատար մատուցման, չափաբաժինների չափի ու մթերքների թարմության հանդեպ։ Նրա 20 պալատներից յուրաքանչյուրում օրական 3 անգամ ուտելիք էին պատրաստում, քանի որ ոչ մեկ չգիտեր՝ որտեղ կորոշի ճաշել Սադդամը օրվա տարբեր ժամերի։ Սադդամը պահանջում էր թարմ գառան կամ տավարի միս, որի մեջ մի գրամ ավելորդ ճարպ չէր լինի։ Նրան մատակարարում էին թարմ ծովախեցգետիններ ու կաղամարներ, իսկ ձիթապտուղը բերում էին բացառապես Գոլանի բարձրունքներում աճող այգիներից։ Հուսեյնը թուլություն ուներ նաև արևմտյան քաղցրավենիքների հանդեպ։ Օրինակ՝ երբ նրան ձերբակալեցին, սառնարանում գտան Bounty շոկոլադե սալիկների կիսադատարկ տուփ։
Գլխավոր բռնապետ-գուրմանն, իհարկե, Կիմ Չեն Ընն է։ Նրա անձնական շեֆ-խոհարարներն ամբողջ աշխարհով մեկ են զվռնում՝ փնտրելով իրենց սիրելի առաջնորդի ամենասիրված դելիկատեսները. իրանական ձկնկիթ, թայական մանգո, ճապոնական բրնձե թխվածքաբլիթներ, կենդանի ծովածեցգետիններ և այլն։ Հյուսիսային Կորեայի երիտասարդ բռնապետի համար աշխատում է հատուկ պատրաստված կանանց մի խումբ, որոնք պարտավոր են հատիկ-հատիկ ուսումնասիրել բրինձը, որը պետք է հայտնվի Կիմի սեղանին: Բրնձի հատիկների չափսը, գույնը և ձևը պետք է նույնը լինեն։ Կիմը նաև ունի անձնական մասնագետ, որը բացառապես ֆուգու ձուկ է պատրաստվում։ Այս դելիկատեսը խիստ բարդ է ու վտանգավոր, քանի որ ճապոնական այս ուտեստում կիրառվող ձուկը ձևելիս թույլ տված ցանկացած անզգուշություն կարող է բերի այն ուտողի մահվան։ Այս խոհարարը մի անգամ անկեղծացել է, որ Կիմը սիրում է, որ ձուկն այնքան թարմ լինի, որ բերանիդ մեջ դեռ շարժվելիս լինի։
