Հիվանդ` Հայաստանի Հանրապետություն, ախտորոշումը` ընդհանուր քաղցկեղ մետաստազի փուլում

21 Հուլիս, 2014 10:03

Օրըստօրե ավելի կարելի է համոզվել, որ հայրենական քաղաքական դաշտն իրոք կարող է մրցակցել աբսուրդի թատրոնի համաշխարհային առաջատարների հետ, իսկ երկիրը լավագույնս կարող է համեմատվել անհույս քաղցկեղ ունեցող հիվանդի հետ: Մի կողմից իշխանությունը կրող ու ժողովրդի շալակը ելած ՀՀԿ-ն է` իր արբանյակային ցանցով, քաղաքական դհոլ-զուռնայի անսամբլով, մյուս կողմից` ընդդիմությունն իր “հրաշալի քառյակով” և վերջինիս քայքայելու հատուկ իշխանական պատվեր ու “բացառիկ կենսական կարևորություն ունեցող ռազմավարական առաջադրանք” ստացած ՕԵԿ-ով, որը ցայսօր այդպես էլ չկողմնորոշվեց, թե ինքը քաղաքական դաշտում ընդդիմադիր է, թե իշխանամետ ու տիպիկ կոնյուկտուրային կուսակցության գործելաոճով երեկ իշխանություն էր, այսօր ընդդիմություն, իսկ վաղն էլ դեռ հայտնի չէ, թե ինչ: Մինչդեռ բոլորի համար որպես ընդհանուր համախտանիշ պոպուլիզմն ու դեմագոգիան է ազգային հայերնասիրական ժողովրդասիրական պաթոսով համեմաված` բոլորը խոսում են ժողովրդի անունից, բոլորն էլ իրենց “ճղում-պատառոտում” են ապացուցելու համար, որ պաշտպանում են ժողովրդի շահը ու ապրում ու աշխատում են հանուն ժողովրդի... Իսկ ժողովուրդը խեղճ ու կրակ, հարկերի ու վարկերի տակ ճռռացող ժողովուրդը շարունակում է օրավուր չոր հացի իր գոյապայքարը` այդպես էլ չզգալով այդ անդադրում աշխատանքի ու պայքարի դրական ազդեցությունը իր կյանքում, ու այդպես էլ չճաշակելով իր բաօրությանը միտված քայլերի ու ձեռնարկների քաղցր պտուղները: Այս իրավիճակը ինչ որ տեղ կարելի է համեմատել դիքենսյան մանկատների հետ. երբ մանկատան ղեկավարությունը հովանավորներին ու հոգաբարձուներին ներկայացնում է մանկատան “դրախտային վիճակն ու պայմանները”, իսկ մանկատան երեխաները շարունակում են իրենց կիսաքաղց գոյությունը քարշ տալ վատթար պայմաններում ու անմարդկային վերաբերմունքի մեջ: Այս ամենը կլիներ չափազանց ծիծաղելի եթե մեր իրականությանը վերաբերվելով` չլիներ այդքան ողբերգական ու իբրև իր հետևանք չունենար ինչպես ընդհանուր հասարակության, այնպես էլ պարզ մարդու վստահության կորսուստը, հուսահատությունը և այդ ամենի գործնական դրսևորում արտագաղթը: Սա իրականություն է, որ օրեցօր ավելի ճնշող ու քայքայող է դառնում նման քաղցկեղի ուռուցքի, որ արդեն մետաստազի փուլում քայքայում է ողջ օրգանիզմը ու կարիք ունի հապշտապ վիրահատական միջամտության ու երկարատև թերապիայի, եթե ոչ ամբողջովին առողջացնելու համար օրգանիզմը, ապա գոնե վիճակը կայունացնելու ու կյանքը հնարավորինս երկարաձգելու: Բայց վատն այն է, որ Հայաստանի Հանրապետություն կոչված օրգանիզմը խժռող քաղցկեղների վիրահատական միջամտության ու երկարատև թերապիայի` ինչպես կասեր ժողովուրդը` “ճոթը” դեռ չի երևում ու ամեն բան նախկինի նման է: Արեգ Հարությունյան