Արմենակս էլ զգացել է, թե ինչքան լուրջ է ամեն ինչ, ու իր զինվորների կյանքի համար իր կյանքով է հատուցել,ա~խ, Արմենակս...

Fnews.am-ը գրում է.

Մա՛մ, մի բան ասեմ`գալիս եմ տուն, «չեպե» եմ արել, ինձ զորացրել են: Ապրիլմեկյան այս կատակով մոր՝ Համեստ Ներսիսյանի հետ, վերջին անգամ խոսել էր   4-րդ հրաձգային վաշտի հրամանատար, կապիտան Արմենակ Ուրֆանյանը:

Ժամեր հետո, կապիտան Ուրֆանյանը՝հանուն հայրենիքի  նվիրաբերելու էր ամենաթանկը՝ իր ԿՅԱՆՔԸ…

Ապրիլի 1-ի գիշերը, երբ հակառակորդը լայնածավալ ռազմական գործողություններ սկսեց շփման գծի ողջ երկայնքով, կապիտան Ուրֆանյանն իր անձնակազմի հետ երկար մարտի է բռնվել հակառակորդի հետ: Հակառակորդի գերազանցող ուժերի ճնշման տակ, անձնակազմին հետ ուղարկելով, միայնակ շարունակեց  մարտը, խոցելով մեկ տանկ և մոտ մեկ տասնյակ թշնամու զինվոր:

Ժամեր շարունակ,թշնամու առաջ, հերոսաբար  մարտնչելուց հետո,  մի քանի նռնակներ նետելով՝ չթողեց իրեն շրջապատեն ու վերջին նռնակով իր հետ միասին պայթեցրեց մոտեցողներին:

Այո, վիրավոր կապիտանը, իր վերջին նռնակով  պայթեցրեց իրեն շրջապատել փորձող հակառակորդին ու հանձն առավ սեփական կյանքի գնով թշնամու առջեւ փակել Մարտակերտի «դարպասը»:

 «Մեծ սիրտ ուներ: Այնքան մեծ, որ ողջ Մարտակերտը կարողացավ առնել իր սրտի մեջ» -, ասում է  որդեկորույս մայրն  ու, կրկին   մաքրելով արցունքները, ցույց տալիս որդու լուսանկարը.«Տեսեք՝մարդասիրությունը Արմենակիս աչքերի մեջ է դրոշմված,:  Նրա հերոսական ոգին ամենուր է՝ երեխեք ջան»: 

Արմենակ Ուրֆանյանը մի քանի տարի առաջ հասցրել էր գտնել իր  սիրելիին՝ Գոհարիկին: Ու որոշել էր, որ հարսանիքն էլ լինելու է Գոհարիկի ծննդյան օրը: Երազանքն էլ  մեկն էր.  սեփական փոքրիկ տունն ունենալ, որտեղ ճաշի սեղանին միշտ հինգ ափսե կդրվեր՝ իր, սիրելի կնոջ եւ երեք երեխաների համար, որոնցից երկուսը պետք է տղա լինեին, մեծը`զինվորական: Հրամանատարը վստահ էր՝ թշնամու դեմ, զենքից բացի, նաեւ օրորոցով պետք է կռվել՝ հայրենիքին նիրված  ու քաջ զավակներ մեծացնելով:

«Ապրիլի 2-ին՝ առավոտյան լուրեր լսեցինք, որ Մարտակերտում լարված իրավիճակ  է, սիրտս անհանգիստ էր, բայց  համոզված էի,  ինչ էլ լիներ՝՝Արմենակս  պատվով դուրս կգար էդ իրավիճակից»,-պատմում է Համեստ Ներսիսյանն ու հիշում. «Զանգում եմ՝  Արմենակս չի վերցնում, իսկ ինքն էլ երբեք իր ընկերների համարները մեզ  չէր տրամադրում,   որ գոնե իրենց զանգեինք  ու մի լուր իմանայինք :

Զանգում եմ  փոքր տղայիս…նա էլ բան չի ասում:  Փաստորեն նա որոշ բաներ այնուամենայնիվ  գիտեր, բայց ինձ չէր ասում: Մեր բոլոր բարեկամները, ովքեր լսում էին,  որ պատերազմ է սկսվել, զանգում էին , հարցնում ու ես ավելի էի սկսում լարվել, մտքովս ամեն ինչ սկսում էր  անցնել: Բայց  մի կողմից էլ գիտեի, որ Արմենակս քաջ է ` կպաշտպանի իրեն էլ, զինվորներին էլ: Բայց ինչ իմանայի, որ զինվորներին պաշտպանելու է սեփական արյան գնով…

Փոքր տղաս տեսել էր, որ ուղղաթիռներով զինվորներ են բերում հոսպիտալներ ու  միանգամից գնացել  ու տեսել էր,  որ բակում  է՛լ լրագրողներ, է՛լ ժողովուրդ, է՛լ զինվորականներ: Միանգամից հասկացել էր , որ մի բան այն չէ:

Իսկ ես ապրիլի 3-ին իմացա…,  ու մինչ այսօր ես ուշքի չեմ գալիս, կարծես սառել եմ, անզգայացել, մոլորվել, չգիտեմ, թե ինչ է կատարվում, ո՞նց եղավ, ոնց կորցրի իմ տղային»:Բայց գիտեք.ես այլևս նրան չեմ սպասում, չեմ հավատում , որ գալու է , քանի որ ես տեսել եմ նրա անշնչացած մարմինը, ես գիտեմ, որ նա այլևս չի գալու, իմ հերոս տղա՜ն, իմ տղա՜ն…,-արցունքները կոկորդում սեմելով ասում է Արմենակի մայրը ` տիկին Համեստը:

-Տիկին Համեստ, ինչպիսի՞ զինվոր էր Արմենակը, ու ի՞նչ նպատակներ ուներ:

-Արմենակը կատարյալ էր ամեն ինչում. Թե՛ որպես եղբայր, թե՛ որպես  որդի, թե՛ որպես հրամանատար: Նա կատարյալ էր անգամ սիրո հարցում: 

Երբ իմացավ, որ եղբայրը հայր է դառնալու, այնքան էր ուրախացել, ասաց. «Մա~մ,  տես ինչ հոպար եմ լինելու, հլը թող մեծանա , հետս դիրքեր եմ տանելու»:

Չհասցրեց էրեխես, չհասցրեց…

 Արմենակս այնքան հոգատար հրամանատար էր, իր զինվորներին շատ էր սիրում, ու նաեւ  խիստ էր:  Ասում էր.«Մա'մ , ես որ մտնում եմ չաստ, բոլորին թվում ա, որ «թույն»  ա  թափում դեմքիցս, բոլորը քարանում են» : Ես էլ ասում էի, տղես ա՜խր ոնց ... դու էդքան կատակասեր, բարի, ժպտերես…

Ասում էր, որ դա էլ է պետք:

-Տիկին Համեստ, այս մեծ ու  անդառնալի կորստից հետո, կա՞ մի բան, որ Ձեզ ստիպում  է պայքարել…

-Ինձ  պայքարելու եւ ապրելու  ուժ են տալիս թոռնիկս, Գոհարիկս, փոքր տղաս: Հույս ունեմ, որ փոքր տղաս  արու զավակ կունենա ու Արմենակ Ուրֆանյանը նորից կծնվի…

Փոքր տղաս փորձում է թեթևացնել վիշտս, բայց դե վերքերը ինչքան էլ որ սպիանում են, միեւնույնն է՝ չեն լավանում երբեք:

Իսկ Գոհարիկիցս՝  ես Արմենակիս կարոտն եմ առնում, նա հաճախ է գալիս, ու ես այնքան շատ եմ սիրում նրան: Նրանք այնքան նման էին, ու այնքան էին սիրում իրար, երկուսն էլ առաջին անգամ էին սիրում: Ի~նչ երազանքներ ունեինք: Նրանք դեռ նոր էին նշանադրվել, և Արմենակս արդեն հարսանիքի մասին  էր մտածում: Պատկերացնում ե՞ք, եթե  նման բան չպատահեր,  հիմա տանը  թոռնիկս կվազվզեր, տղաս իր սիրելիի կողքին կլիներ ու միասին կշենացնեին մեր երկիը… Ավա~ղ, չհասցրեց կատարել երազանքները:

-Արմենակի նվիրական երազանքներից,  ո՞րը կարող է իրականություն դարձնել հերոսի մայրը՝ Համեստ Ներսիսյանը:

-Ես մի նպատակ ունեմ. իրականություն դարձնել տղայիս՝սեփական տուն ունենալու երազանքը:

Բայց դա ոչ թե հասարակ տուն կլինի, այլ կլինի Արմենակիս տուն-թանգարանը, որտեղ կապրի իմ տղան և նրա հետ կապրեն բոլոր նրանք, ովքեր կարող էին ապրել, բայց իրենց մահով ապրեցրին մեզ: Ես կոչ եմ անում համայն հայությանը` օժանդակել ինձ, որպեսզի կարողանամ իրականացնել նպատակներս:

 Չնայած որ,  եթե անգամ ինձ չօգնեն, ես մայր եմ և պարտավոր եմ կատարել տղայիս  երազանքը, քանի դեռ ապրում եմ, ու շնչում:  

 -Ունենում  ե՞ք  հեռավոր զրույցներ Արմենակի հետ:

-Ամեն երեկո,երեկոներս շատ տխուր են… Երբ գալիս է գիշերը…

-Իսկ  Արմենակին Ձեր երազներում տեսնու՞մ եք:

-Կզարմանաք, բայց չեմ տեսնում, երբեք չեմ տեսնում տղայիս, անգամ էդպես կարոտս առնել չեմ կարողանում:

-Տիկին Համեստ, այս երկու տարվա ընթացքում, ո՞վ է բացել  հերոս Արմենակ Ուրֆանյանի  հայրական տան   դուռը, կիսել Ձեր վիշտը, հետաքրքրվել Ձեր կյանքով, փորձել օգնել:

-Ես շատ շնորհակալ եմ  հատկապես Էրեբունու վարչական շրջանի ղեկավար Դավիթ  Գրիգորյանից՝ նրա մարդկային վերաբերմունքի համար: Աջակցել, դա չի նշանակում օգնել գումարով, աջակցելը՝ նաեւ այն է, որ  երբեմն հարցնում են, հիշում են:  Դա ամենամեծ աջակցությունն է:

Ինձ երբեք ոչ մեկի ժամկետանց կոնֆետների տուփը,  կամ սերժանտներից հավաքած գումարով գնած ծաղիկը պետք չէ:

-Արդյո՞ք,  ըստ արժանավույնս գնահատվեց հերոս Արմենակ Ուրֆանյանի անձնազոհությունը՝ հանուն հայրենի հողի:

-Ես շատ վիրավորված եմ, որ իմ տղան չստացավ Ազգային Հերոսի կոչում: Այդ ո՞վ է , որ իմ տղայից լավն էր կամ արժանի, կարող՞ է իմ տղայի արյունից ավելի կարմիր արյուն էլ կա... կամ իմ տղայից ավելի սրտացավ՝ մեկն էլ է եղել: Սա անարդար է,  ու մեծ վիրավորանք   այն հերոսի նկատմամբ, ով իր կյանքը չի խնայել հանուն իր հայրենիքի: 

Թող պետությունը արժանի ձևով գնահատի բոլոր նրանց, ովքեր քաջաբար կռվել են այն ժամանակ, երբ իրենց  փափկասունները տաքուկ քնած էին: Տղաներին պետք չէ բամբակի մեջ մեծացնել, այլ պետք է տղամարդ մեծացնել ` քաջ, պատրաստված, արագ կոմնորոշվող, բանիմաց… Միայն մեքենաներ փոխելով,  կամ այս ու այն պատի տակ ծխելով, երբեք ոչ մեկ տղամարդ չի դառնում …

 -Այսքանից հետո, Դուք որպես Հերոսի մայր,  ի՞նչ կոչ կանեիք ապագա զինվորներին:

-Ես կասեմ, որ քաջ լինեն, չվախենան պայքարելուց: Եթե մենք չպայքարենք, քրդերի պես կմնանք անպետություն: Իսկ մենք պատմություն ունենք, մենք դժվարությունների, կրակների միջով անցած ազգ ենք, մենք չպետք է մոռանանք մեր պատմությունը: Ու  պետք է այնպես անենք, որ մեր հետագա սերունդներն  էլ ճանաչեն  մեր այսօրվա հերոսներին` ԱՐՄԵՆԱԿԻՆ, Քյարամին, Ռոբերտին… Նրանք բոլորն էլ մեր երեխաներն են, մեր տղաները, ի՞նչ տարբերություն:

-Իսկ  ի՞նչ խնդիրներ ունեն այսօր հերոսների ընտանիքները, որոնց մասին գուցեեւ չի բարձրաձայնվում…

-Գիտեք, եթե անգամ ունեն էլ, նրանք այնքան հպարտ են, որ չեն բարձրաձայնում, բայց երբ գալիս են ու տեսնում, պետք  է գոնե քայլեր ձեռնարկեն: Ոչ մի ծնող,   իր սուգը չի մոռանա ու ընկնի պետության հետևից ` ողորմություն խնդրելու: Բոլորս էլ գիտենք, որ եղել են տղաներ, ովքեր  զոհվել են ու նրանց երեխաներն անհայր են մնացել: Ուրեմն թո՛ղ հետաքրքրվեն, օգնե՛ն մեծացնելու  այդ երեխաներին:

Միայն Գագիկ Ծառուկյանն ու Գրանդ Քենդի ընկերությունն են այսքան ժամանակ ինչ-որ չափով օգնել զոհվածների ընտանիքներին: իսկ պետությունը ոչինչ չի անում:

Պատկան գերատեսչություններից գալիս են, նայում մադկանց կտորներից ինչպես է ջուրը կաթում, ու թողնում-գնում են ՝ անվերադարձ: Եթե հանկարծ մի խնդրի մասին էլ բարձրաձայնվում է,  ասում են՝ ծնողը առիթավորվում է: 

Գիտեք ինչ, թող իրենք լափեն ու կշտանան, մեզ ոչինչ պետք չէ, մեր էրեխեքն էլ հետ չեն գալու….

-Ի՞նչ կասեք այն մասին, որ շատ հաճախ ՀՀ  պաշտոնյաների զավակները  խուսափում են ծառայությունից, կամ ինչպես որ հայկական իրականության դեպքում է պատահում.չինովնիկների զավակների մի զգալի մասը տառապում են այս կամ այն անբուժելի  հիվանդությամբ:

-Դա ամենացավոտ կողմերից  է: Ինչ ասեմ՝ երեւի այդքանով են սիրում ու հարգում իրենց հայրենիքը:

Ամեն դեպքում, ես շատ ուրախացա, որ մեր Պաշտպանության   նախարարը փոխվեց,  ու նա փորձում է այնպես անել, որ բոլորը ծառայեն: Այդ չինովնիկների տղաների մեջ մարտական ոգի չկա, կյանք չկա: Մի տղա , որ չգիտի՝  բանակն ինչ է , զինվորն ինչ է , կռիվն ինչ է , զենքն ու խրամատն ինչ է, երբեք չի կարող արժանապատվորեն ընտանիք պահել` կին մեծարել ու երեխա դաստիարակել: Իմ տղայից լավն ե՞ն, չեմ հասկանում: Թող գնան ծառայեն,  հասկանան, որ փողոցից այն կողմ՝  սահմանն է, որտեղ լավ տղերքն են ապրում:Ես իրոք շատ վիրավորված եմ, որ տղաս՝ ԱԶԳԱՅԻՆ ՀԵՐՈՍԻ կոչում չստացավ: Ախր  պատմություն ենք   կերտում: Տարիներ հետո,  մեր նորաթուխ սերունդը բա չիմանա՞, թե ինչ է եղել 2016թ-ի ապրիլին, Արմենակս ու մյուսները ոնց են սահմանում կռվել մինչև վերջին շունչը…

Ի՞նչ իմանամ, ինչպես  են ներկայացրել, միգուցե սխալ են ներկայացրել ,դրա համար էլ չեն տալիս տղայիս  կոչումը: Ես մենակ մի բան չեմ ընկալում.  Ո՞նց են իմ էրեխուն էտ կրակի մեջ թողել, ասել` նահանջի:

Նրանց ոչ միայն չեն օգնել, այլ նաեւ ասել են՝ նահանջեք: Բայց  Քյարամը, չի թողել իր սիրելի հրամանատարին,  ու մինչև վերջ նրա կողքին է եղել: Արմենակս էլ զգացել է , թե ինչքան լուրջ է ամեն ինչ ու իր զինվորների կյանքի համար իր կյանքով է հատուցել,ա~խ, Արմենակս:

-Տիկին Համեստ,  իսկ  Ձեր կարծիքով, հասարակությունը այս ընթացքում, կարողացա՞վ, կամ կարողանու՞մ է ճիշտ գնահատել ազգի արժանի զավակներին,  մեր հերոսներին:

-Կարծում եմ, հասարակությունը գնահատում, արժեվորում ու հասկանում է մեր հերոս որդիների կատարած սխրանքը:

Մեր ժողովուրդն իսկապես սգում էր մեր Հերոս որդիների մահը:

Հանդիպումը՝ Գայանե Զարգարյանի

Աննա Առաքելյանի 

Հ.Գ

Փառք ու պատիվ մեր բոլոր Հերոսներին: Ձեր  սխրանքն անմահ է, իսկ  Ձեր անունը  միշտ վառ կմնա  սրտերում: Խոնարհվում ենք Ձեր Շիրիմի ու Ձեր ծնողների առաջ, մեր անպարտ Հերոսներ: 

Ապրիլյան պատերազմի ժամանակ հակառակորդը կրկի՛ն համոզվեց, որ հայ զինվորն ընդունակ է աներևակայելի քաջության, որովհետև պաշտպանում է ի՛ր հողը, հավատում է իրեն ծնած ժողովրդի ապագային և վստա՛հ է Հայոց պետության հաստատուն հարատևմանը: 

Փառք ու պատիվ մեր բոլոր քաջերին և խորին խոնարհում՝ զոհված մեր հերոսների հիշատակին: 

Այս թեմայով Հրամանատարը գիշերով զինվորներին արթնացրել է, շարել է դրսում և ստիպել է տառեր սովորել (տեսանյութ) Շատ հուզիչ տեսանյութ...Ահա թէ ինչպես են նշում Ամանորը՝ մեր զինվորները