1998-ին Տեր-Պետրոսյանը Քոչարյանին հանձնեց ՀՀ իշխանությունը, այսօր նրան է հանձնում երկրի ընդդիմությունը

Վերլուծական 14 Նոյեմբեր, 2014 14:27

Այսօր Հայաստանում ստեղծվել է մի իրավիճակ, երբ ՀՀ առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը պայքարում է իր իսկ ստեղծած համակարգի դեմ: Բայց արդյո՞ք պայքարում է: Պատմական փոքրիկ էքսկուրսը ցույց է տալիս, որ Տեր-Պետրոսյանի քաղաքական տարաբնույթ պարտիաները սկսել են հետ շրջել պատմության անիվը, այսինքն՝ դարձ ի շրջանս յուր: Ակնհայտ է, որ ԲՀԿ-ն ընդդիմադիր հարթակը հարմարեցնում է Ռոբերտ Քոչարյանի վերադարձին, իսկ այդ փաստի վկայությունն է թեկուզ այն, որ այդ հարթակի վրա կամ հարակից տարածքներում տեղ են զբաղեցրել ոչ միայն քոչարյանական թևի կարկառուն դեմքերը, այլև հենց նրա հարազատները: Ինքը՝ առաջին նախագահը, կտրուկ փոխել է հռետորաբանությունը Քոչարյանի հասցեին, և նախկին անձնական վիրավորանքներով և սուր քննադատությամբ համեմված հայտարարություններին փոխարինելու է եկել առավել լոյալ բառապաշարը երկրորդ նախագահի նկատմամբ: Իսկ այն, որ այս արատավոր համակարգի հիմնադիրը Տեր-Պետրոսյանն է՝ անգամ ինքն է հրապարակային ընդունել, ավելին, ներողություն է խնդրել հայ ժողովրդից: «Ռոբերտ Քոչարյանի եւ Սերժ Սարգսյանի վերջին քայլերը տեսնելով, քանի գնում, ես ավելի ու ավելի համոզվում եմ, որ իսկապես ապաշխարհության եւ մեղքերի թողության խնդիր ունեմ: Ուստի, թեեւ ուշացած, ամենայն անկեղծությամբ ձեզանից ներողություն եմ խնդրում Ռոբերտ Քոչարյանին եւ Սերժ Սարգսյանին Հայաստան բերելու եւ ձեր վզին փաթաթելու համար: Եթե կադրային քաղաքականության հարցում ես սխալներ գործել եմ, եւ իսկապես գործել եմ, ապա խոստովանում եմ` սա իմ ամենամեծ սխալն է: Ավելին` սա սխալ էլ չէ, այլ փորձանք, որ բերել եմ մեր ժողովրդի գլխին: Ուրեմն թույլ տվեք, օգնեք ինձ ձեզ ազատելու այդ փորձանքից»,- սրանք Տեր-Պետրոսյանի խոսքերն են՝ հնչած 2007 թվականի նոյեմբերյան հանրահավաքներից մեկում: Գրեթե միաժամանակ նա իր ներկայիս գլխավոր դաշնակցի՝ Ծառուկյանի հասցեին հանդես էր գալիս նմանատիպ սուր քննադատություններով՝ համեմելով դրանք անձնական բնույթի որակումներով, մինչդեռ այսօր պատկերը բոլորովին այլ է: Ինչ ստացվեց. երբեմնի, ըստ Տեր - Պետրոսյանի, հանցագործներն ու թալանչիները մի դեպքում դարձան դաշնակիցներ, մյուս դեպքում՝ ընտրվեց լոյալ բառապաշար, ավելին, Տեր-Պետրոսյանը հայտարարեց, որ շնորհակալ կլինի, եթե Քոչարյանը զուգահեռաբար պայքարի սարգսյանական ռեժիմի դեմ, մի ռեժիմ, որի հիմնադիրը իր իսկ խոստովանությամբ առաջին նախագահն է, իսկ շարունակողն ու զարգացնողը՝ նույն Քոչարյանը: Օ՜ ժամանակներ, օ՜ բարքեր... Այժմ էլ Սերժ Սարգսյանն է սկսել իր պարտիան՝ այս պայքարից փորձելով պոկել Ծառուկյանին: Թեև այսօր ՀԱԿ խմբակցության ղեկավար Լևոն Զուրաբյանը փորձում էր ինքն իրեն հույս տալ, թե Սերժ Սարգսյանի առաջարկը եռյակին իրենց հանրահավաքներից վախենալու արդյունք է, սակայն դրանով, միևնույն է, ՀԱԿ-ը իրավիճակը չի փրկում, քանի որ հանրահավաքներից վախենալու համար նախ պետք է այդ հանրահավաքները լինեն, իսկ դրանք այլևս չկան Գագիկ Ծառուկյանի թեթև ձեռքով: Սերժ Սարգսյանն էլ, օգտվելով իրադրությունից և ճիշտ հաշվարկ անելով՝ իր առաջարկով ՀԱԿ-ին ուղարկեց վաստակավոր թոշակի: Այսինքն, «ռեժիմը խուճապի մեջ է» հայկական սերիալը մոտեցավ իր ավարտին. Չկան հանրահավաքներ, չկա ընդդիմություն, չկա խուճապ և մեր մեջ ասած՝ չի էլ եղել: Բայց այս ամենը միայն Ծառուկյանի և Սարգսյանի ջանքերով չէր, այստեղ մեծ էր նաև ՀԱԿ-ի առաջնորդի լուման: Այո, ոչ պակաս նաև Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ջանքերով սկզբնական շրջանում կարծես թե միավորված ոչ իշխանական հատվածը, կամաց-կամաց հիասթափվելով ԼՏՊ-ի բռնած ուղղությունից, ինչպես նաև արդեն ծիծաղելի «քաղաքագիտական վերլուծություններից»՝ սկսեց կազմաքանդվել: Մի մասը դարձավ ջղաձգվող, մի մասը՝ մարգինալ, մի մասն իսկապես ջղաձգվեց, մնաց հիմնականում ԲՀԿ-ն: Այսինքն,Տեր-Պետրոսյանն էլ իր հերթին շախմատային մարտավարություն կիրառելով՝ ընդդիմադիր հարթակը հանձնեց Ռոբերտ Քոչարյանին: Կարծում եմ, կարիք չկա նորից հիշեցնելու ԲՀԿ-Քոչարյան սերտ կապի մասին: ԲՀԿ-ն էլ, ինչպես արդեն հասկացանք, Սերժ Սարգսյանի հրաժարականը չի պահանջի, ծայրահեղ քայլերի չի գնա, նույնիսկ ընդդիմություն չի դառնա, այլ կմնա իրենց ձեռնտու ինչ-որ միջանկյալ ֆորմատում, մասամբ կհամագործակցի իշխանությունների հետ՝ ձեռք բերված կոմպրոմիսի արդյունքում, և այդպես ժամանակ կձգի մինչև 2018թ՝ հող նախապատրաստելով Ռոբերտ Քոչարյանի բացահայտ վերադարձի և առաջադրման համար: Այսպիսին կարող է լինել ԲՀԿ-ի սցենարը, իսկ ԼՏՊ-ն այստեղ շատ հաջող կերպով փաստորեն կատարեց ընդդիմության հանձնում-ընդունումը Քոչարյանին: Եթե հիշում եք՝ 1998-ին էլ Տեր-Պետրոսյանը Քոչարյանին հանձնեց երկրի իշխանությունը, այսօր նրան է հանձնում երկրի ընդդիմությունը. այսինքն՝ Քոչարյանին անընդհատ ինչ-որ բան հանձնելը Լևոնի մոտ արդեն սովորություն է դառնում: Հետաքրքիր է, հաջորդ անգամ ի՞նչը պետք է հանձնի, եթե, իհարկե, դեռ հանձնելու բան ունի: