Կուլիսային պայքար ՀՀ թիվ «մեկի համար»
Վերջին շրջանում լրատվականներում և սոցցանցերում բավականին ակտիվացել է հարցումներիի ինստիտուտը։Սոցհարցումների առաջնային թեման հետևյալն է՝ գոհ է արդյոք հասարակությունը թավշյա հեղափոխության արդյունքներից։ Պարզ է, որ հարցումները կատարվում են որոշակի քաղաքական ուղղորդմամբ։ Եվ նույն անբովանդակ տարբեր հարցումները գրեթե նույն արդյունքն են գրանցում. հարցվածների մոտ 40 տոկոսը հիասթափված է թավշյա հեղափոխությունից, նոր կառավարության գործունեությունից։ Թեև այդ հարցումներում ակնհայտ են հայկական սոցիոլոգիային բնորոշ տարրեր, այնուամենայնիվ, դրանց արդյունքներից կարելի է որոշակի եզրակացություններ կատարել։ Թերևս առանց հատուկ սոցհարցումների և ուսումնասիրությունների էլ պարզ է, որ հասարակության մի հատվածի, հատկապես նոր իշխանություններից գերսպասումներ ունեցողների մոտ կա որոշակի հիասթափություն։
Այսօր ունենք մի իրավիճակ, մի յուրահատուկ ներիշխանական դիլեմա, երբ Նիկոլ Փաշինյանը՝ որպես փորձված քաղաքական գործիչ, որը մինչև իշխանության հասնելը բավականին բարդ ճանապարհ է անցել, անկախ նրանից, թե ինչ գնահատականներ է տալիս իր ասուլիսներում, շատ լավ հասկանում է ստեղծված իրավիճակն ու նոր իշխանության շուրջ ձևավորված մթնոլորտը։ Վարչապետը փորձում է պահանջարկի-առաջարկի ձևավորման պայմաններում ստեղծել իր հակաքայլը։ Այդ հակաքայլը շատ կանխատեսելի և ավանդական է։ Փաշինյանն ու նրա թիմը փորձում են ներկայացնել, որ այլընտրանք կոչվածը և ընդդիմությունը նույն հակահեղափոխությունն է կամ հին ռեժիմը՝ ռևանշի ձգտող Քոչարյան-Սարգսյան տանդեմով։ Սա շատ պարզունակ մանիպուլյացիա է։ Եթե անգամ հասարակությունը խիստ հիասթափված է և դժգոհ նոր իշխանություններից, այնուամենայնիվ, այդ նույն հասարակությունը թերևս նույն ուժգնությամբ ժխտում է նաև հինը։ Եվ այս պայմաններում Նիկոլ Փաշինյանն ու նրա քարոզչամեքենան որպես նոր իշխանությունների այլընտրանք շարունակում են ներկայացնել Ռոբերտ Քոչարյանի, Սերժ Սարգսյանի, անգամ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի վարչախմբերը՝ հույս փայփայելով, որ այս պարագայում գուցե հասարակությունը շատ չընդվզի, սպասելու պատրաստակամություն հայտնի, միայն թե հին իրականությանը հետդարձի հեռանկարը չսպառնա։
Դեռևս վաղ է խոսել նորաստեղծ կուսակցությունների մասին, որոնք ձգտում են դառնալ այլընտրանք, սակայն դեռևս բջջային մակարդակում են ու կայացման փուլում։ Այս պարագայում մնում է այլընտրանք փնտրել այն ուժերի մեջ, որոնք չեն ասոցացվում գործող իշխանության հետ, ոչ էլ սերտ կապեր են ունեցել նախկինների հետ։
Մինաշանակ Փաշինյանը շատ լավ հասկանում է, որ իրական այլընտրանքներ կարող են ծագել բոլորովին այլ տեղից։ Դրանով է թերևս պայմանավորված, որ վերջին շրջանում բավականին սառն են հարաբերությունները վարչապետի և ՀՀ նախագահ Արմեն Սարգսյանի միջև։ Թեև այսօրվա իշխանական քարոզչամեքենան Արմեն Սարգսյանին ամեն կերպ փորձում է մղել երկրորդ-երրորդ պլան, այնուամենայնիվ, ՀՀ նախագահի վարկանիշը բավականին բարձր է, կայուն, նույնիսկ ժամանակ առ ժամանակ հետաքրքրությունը երկրի նախագահի նկատմամբ շատ ավելի է մեծանում։
Նախագահ Սարգսյանի աճող վարկանիշի և հնարավոր այլընտրանք ընկալվելու տիրույթում պետք է դիտարկել վարչապետ-նախագահ ակնհայտ հակամարտությունն ու մրցակցությունը։Վերջին օրերին մենք ականատես եղանք բացահայտ երկու դրվագի։ Արմեն Սարգսյանը միայն ձևականորեն հրավիրվեց Արցախում կայանալիք երկու երկրների անվտանգության խորհրդի նիստին։ Եվ քանզի հրավերի մեթոդոլոգիան նախագահի սրտով չէր, վերջինիս գրասենյակը պաշտոնապես հայտարարեց` քանի որ ուշ երեկոյան է ստացվել հրավերը, տեխնիկական պատճառներով այն ընդունել հնարավոր չէր։ Եվ երկրորդ դրվագը, որ երևան է հանում վարչապետի ու նախագահի միջև տարաձայնությունները. Վրաստանի նախագահ Սալոմե Զուրաբիշվիլու այցի ժամանակ վարչապետն ու նախագահը առանձին-առանձին ընթրիքի են հրավիրել Վրաստանի նախագահին՝ միմյանց սակայն չհրավիրելով այդ ընդունելություններին։
Փաստացի՝ Փաշինյանը հրապարակայնորեն փորձում է Արմեն Սարգսյանին իր տեղը ցույց տալ։ Այստեղ կարծես թե խաղը բաց է ընթանում։ Պատահական չէ, որ ժամանակ առ ժամանակ իշխանական ուղղվածության լրատվամիջոցներում քննարկվում է նախագահի հնարավոր իմփիչմենտի հարցը խորհրդարանում, որտեղ իշխող քաղաքական ուժը ճնշող մեծամասնություն ունի։ Այդ սպառնալիքն անընդհատ կախվում է Արմեն Սարգսյանի գլխին, որպեսզի վերջինս զսպի իր և իր վրա խաղադրույք կատարող անձանց հնարավոր ամբիցիաները։
Անդրանիկ Հարությունյան
