Ամուսնուս դուր չէր գալիս իմ «լիքը» կազմվածքը և նա լքեց ինձ, 5 տարի անց մենք կրկին հանդիպեցինք, այս անգամ ես լրիվ ուրիշ տեսք ունեի…

Ծննդաբերությունից հետո  իմ քաշը ավելացավ, և դա ամուսնուս դուր չէր գալիս, նա շարունակ տրտնջում էր, որ ինձ նայելիս  տհաճություն է զգում  և մի օր  էլ հեռացավ:  Ասելու փոխարեն . «Ոչինչ սիրելիս,  ժամանակի ընթացքում ամեն ինչ կկարգավորվի», նա հեռացավ: Ես մնացի երեխայի հետ միայնակ; Դժվարությունների մասին չեմ ուզում խոսել, որովհետև ովքեր եղել են այդ վիճակում գիտեն, թե ինչ է նշանակում փոքրիկ երեխայի հետ միայնակ մնալ:

Սկզբում ես հուսահատվեցի,  բայց հետո  հանուն իմ բալիկի ես իմ մեջ ուժ գտա  և շարունակեցի ապրել:  Ես սկսեցի վարժություններ անել,  ամեն կերպ փորձում էի ինձանից վանել մռայլ մտքերը; Գիտե՞ք,  ինչ է նշանակում, երբ քեզ դեն են նետում անպետք իրի նման:  Ծանր հոգեվիճակում էի, հետո սկսեցի մարզասրահ գնալ, հետո երբ փոքրիկս մեծացավ ընդունվեցի աշխատանքի և սկսեցի զբաղվել ֆիթնեսով: Ես շատ լավ  ու հոգատար մարզիչ ունեի; Նա ինձ շատ օգնեց: Ես սկսեցի սիրել իմ մարմինը:

Որոշեցի կտրուկ փոխել ոճս և այդպես էլ արեցի, նոր սանրվածք, մազերի նոր գույն և հագուստի նոր ոճ…

Մի օր էլ երեխայի մանկապարտեզի մոտ տեսա նախկին ամուսնուս: Երևի հիշել էր, որո երեխա ունի և եկել էր, որ տեսնի:

Զգացի, որ ուշադիր նայում է վրաս ու հանկարծ մոտեցավ.

— Կներեք, կարելի՞ է Ձեզ սուրճի հրավիրել, եթե դեմ չեք:

Ես  դեմքս ծածկեցի ձեռքերով և սկսեցի ծիծաղել: Նա փաստորեն ինձ չէր ճանաչել:

— Ես ինչ որ ծիծաղալու բա՞ն ասացի:

— Զագսում,  երբ երդվում էիր սիրել և պաշտպանել, — շրջվելով դեպի նա, ասացի ես:

— Միթե՞ դու ես,  ո՞նց ես փոխվել,  դու հրաշք ես, — ասաց նա զարմանքից չռված աչքերով և գրկաբաց մոտեցավ ինձ:

— Դու ունես ընդամենը 10 րոպե,  այստեղից հեռանալու համար , — շատ լուրջ ասացի ես,- գնա այնտեղ, որտեղից եկել ես և այլևս երբեք չհայտնվես իմ կյանքում:

Ու նա գնաց:

Գիտե՞ք, որքան բավարարված զգացի ինձ, որքան էի սպասել այդ օրվան, որ նրա երեսին ասեմ այդ խոսքերը:

Ամբողջական նյութը՝  այստեղ