Երևան, 17.Նոյեմբեր.2026,
00
:
00
ՄԵՆՅՈՒ
«Քաղաքական գործիքակազմի առումով իշխանությունը չունի բավական կենսունակություն ընդդիմության հետ մրցակցության տեսանկյունից, ուստի դիմում է ռեպրեսիվ մեխանիզմներին». «Փաստ» Հայաստանի տարեցների սոցիալական գոյապայքարը՝ սպառողական զամբյուղի անհասանելիության պայմաններում. «Փաստ» Եվրոպական օրակարգի «ներքին ընդդիմադիրը». ի՞նչ են ցույց տալիս ԱԽ նախկին քարտուղարի հայտարարությունները. «Փաստ» Երևանի «հավասարակշռված» դիվանագիտության գինը. վերադարձ դեպի Մոսկվա՞. «Փաստ» Ինչո՞ւ համընկան Ալիևի «բացումն» ու Սամվել Կարապետյանի կալանավորումը. «Փաստ» Անձեռնմխելիության պատրանքը. ի՞նչ դասեր է տալիս դատավոր Մասիս Մելքոնյանի շուրջ ծավալվող գործընթացը. «Փաստ» Բանանի «դիվանագիտությունը» և «պրիմիտիվ» քաղաքականության վիրուսային բանաձևը. «Փաստ» Ադրբեջանը Հայաստանի Սահմանադրությունից Անկախության հռչակագիրը վերացնելով` հող է նախապատրաստելու կեղծ «Արևմտյան Ադրբեջանի» համար. Արամ Վարդևանյան Աչք փակելով Լեռնային Ղարաբաղում էթնիկ զտումների վրա՝ աշխարհը դատավճիռ ստորագրեց ՄԱԿ-ի վրա. Շարմազանով ԵԽԽՎ պատգամավորները խորը մտահոգություն են հայտնել Սամվել Կարապետյանի կալանավորման կապակցությամբ

Նկարչությունն ինձ համար ապրելակերպ է բոլոր առումներով. Արամ Դանիելյան

Դեռևս երեք տարեկանում Արամ Դանիելյան անուն ազգանունով նկարիչը մանկապարտեզում ունեցավ իր առաջին ցուցադրությունը: 30 տարեկան ծնունդով Կապանից Արամն այսօր չի կարողանում անգամ հիշել հեղինակած նկարների թիվն ու ցուցադրությունների վայրերը: Սկզբում պապիկն էր, հետո հայրը, իսկ հիմա արդեն որդին է նկարում և ստեղծագործում էքսպրեսիոնիզմի նկարչական ոճում: Orer.am-ը ստորև ներկայացնում է նկարիչ Արամ Դանիելյանի հետ հարցազրույցը: -Մասնակցել եմ տարբեր երկրներում կազմակերպված մի շարք ցուցահանդեսներին, ունեցել եմ նաև անհատական ցուցադրություններ: 2006 թվականին դարձել եմ Ռուսաստանի միջազգային նկարիչների միության անդամ, այնուհետև՝ Ռուսաստանի պրոֆեսիոնալ նկարիչների միության անդամ: Այդ ընթացքում ակտիվ մասնակցել եմ տարբեր երկրներում կազմակերպված ցուցադրությունների: 2013 թվականին Նորվեգիայում նկարներիցս մի քանիսը վերցրել են մշտական ցուցադրության, իսկ Հայոց ցեղասպանությանը նվիրված աշխատանքս ցուցադրվում է Նորվեգիայի ցուցասրահի գլխավոր տաղավարում: Այս տարի պլանավորել եմ և՛ Նորվեգիայում, և՛ Հայաստանում կազմակերպել անհատական ցուցահանդեսներ: -Նշեցիք այն երկրները, որտեղ ունեցել եք անհատական ցուցահանդեսներ, ինչպես նաև մասնակցել եք մրցույթների, և ինչո՞վ է պայմանավորված այն հանգամանքը, որ Հայաստանում ավելի պասիվ գործունեություն եք ծավալում: -Ես չեմ ձգտում, որ ինչ-որ ուղղությամբ իմ աշխատանքները զարգանան և պահանջ ունենան, այդպես ստացվում է: Ճիշտ չէ ասել, որ այստեղ պահանջ չկա, պարզապես մարդիկ դրսում ավելի ակտիվ են: Միևնույն ժամանակ պետք է նշեմ, որ ես համաձայն չեմ այն մտքի հետ, թե այստեղ արվեստը չի գնահատվում։ Այսօր երիտասարդության շրջանում շատ մեծ հետաքրքրություն կա դեպի արվեստը: Նկատում եմ նաև, որ մարդիկ արդեն չեն կենտրոնանում այն մտքի վրա, որ նկարում անպայման ծով տեսնեն, որ հասկանան նկարի իմաստը: 10540533_463019013837318_2061444078064485694_n -Չեք կարծո՞ւմ, որ մեր հասարակության համար դեռ հասանելի չեն Ձեր ներկայացրած նկարները: -Իրականում, մեր ազգը հասկանում է ստեղծագործության այս ոճը: Ես տարբեր երկրներում եմ ցուցադրել իմ նկարները և տեսել եմ մարդկանց հասկանալու աստիճանն ու էմոցիաները: Այս ընթացքում ես հասկացել եմ, որ անհամեմատելի է հայ հանդիսատեսը, որովհետև այդ հանդիսատեսը ինձ հետ ապրում է ամեն ինչ: Նշեմ նաև, որ աշխարհի բոլոր երկրներում էլ հայ նկարչի նկատմամբ ուրիշ մոտեցում է ցուցաբերվում, քանի որ օտարը գիտի, որ այս փոքր երկիրը շատ շնորհալի նկարիչներ է տվել ողջ աշխարհին: Հայ հանդիսատեսը հետաքրքրված է այս ոճով, բայց նրա սոցիալական կարգավիճակը թույլ չի տալիս ավելի մոտենալ արվեստին: -Նշեցիք, որ Հայոց ցեղասպանությանը նվիրված ստեղծագործություն ունեք: Կպատմեք, թե ի՞նչ հիմնական ասելիք կա նկարում: -Նկարում պատկերված են մարդիկ՝ տարբեր էմոցիաներով, իսկ նրանց դեմքերի գունային գամման համահունչ է իրենց հոգեվիճակին: Պատկերված է ոչ թե սև ու կարմիր գույներով, այլ ստեղծված է էմոցիոնալ ընդհանուր մի հոգեվիճակ, որը յուրաքանչյուրին թելադրում է իր ասելիքը: Նկարը բավականին մեծ արձագանք է ունեցել Նորվեգիայում: Այն ես վաճառքի չեմ հանի: Կարծում եմ՝ հետագայում նկարն իր տեղը կգտնի այնտեղի հայ համայնքի կենտրոնում: Ծրագիր ունեմ, որ այս տարի այդ նկարը կշրջագայի աշխարհով մեկ: 10858628_462128953926324_7110715350054871478_n -Կթվարկե՞ք Ձեր լավագույն ստեղծագործություններից մի քանիսը: -Թեմաները ծնվում են այդ պահին: Ինչ զգում և մտածում եմ՝ նկարում եմ: Վերջին լավագույն աշխատանքներիցս մեկը «Թիթեռներն» է, որը երկու փուլով ներկայացրեցի հանդիսատեսին: Առաջին փուլում ներկայացվեց սպիտակ կտավով գծային պրոցեսը, իսկ որոշ ժամանակ հետո ներկայացվեց դրա ավարտն ու վերջնական տեսքը: -Արդյո՞ք կա մի նկար, որը հետաքրքիր «ճակատագիր» է ունեցել: -Այո, կա մի նկար, որն այդպես էլ չցանկացավ ինձ մոտ մնալ (կատակում է): Մի ստեղծագործություն ունեի, որը երկու անգամ կորցրել ու գտել եմ: Ուսանող ժամանակ իմ կուրսից անհետացել է այդ նկարը, հետո այն գտել եմ Ռուսաստանում: Հյուր էի գնացել ծանոթներիցս մեկի տուն և տեսնում եմ այդ նկարը պատից կախված. պարզվեց, որ այդ մարդուն նվիրել են իմ նկարը: Ես շատ հուզված էի: Նկարի «նոր տերը», երբ տեսավ հուզմունքս, որոշեց նկարն ինձ տալ: Մյուս դեպքը տեղի ունեցավ, երբ ես Նովգորոդ քաղաքի օպերայի և բալետի թատրոնում ցուցադրության էի մասնակցում, այդ նկարը նույնպես ներկայացված էր: Երբ որոշեցի այն ցուցասրահում փակցնել, տեսա` կրկին անհետացել է: Ավելի ուշ այն գտա շենքի պատի տակ դրված: Այս դեպքից հետո ես հասկացա, որ այդ նկարը պետք է նվիրեմ այն մարդուն, ով ինձ օգնեց գտնել այն: Չեք կարող պատկերացնել, թե ես ինչ զգացի այն ժամանակ, երբ առաջին անգամ կորցրեցի այն: Ավելի լավ էր այդ պահին այն պատռվեր կամ կոտրվեր, քան անհետանար, դա իմ կյանքում մեծ սթրես էր: Հիմա չեմ հիշում նկարի անունը, բայց շատ լավ աշխատանք էր, պարզապես իր ճակատագիրն էր այդպիսին: -Ունե՞ք նկար, որն այժմ գտնվում է որևէ հանրահայտ մարդու մոտ: -Այո՛, ունեմ այդպիսի նկար: Ուսանողական տարիներին երկու աշխատանք ունեի. շատ փոքր գումարով (70 000 դրամ) վաճառեցի իմ բարեկամներից մեկի ծանոթին, ով գնում էր Իտալիա՝ հանդիպելու Լուչիանո Պավարոտիի հետ: Այդ նկարները նվիրել է նրան, և ըստ իմ տեղեկությունների՝ դրանք Պավարոտիի առանձնատանն են: Ինձ թվում է` մեկ օր ես կայտնվեմ այդ տանը և ինքս կհամոզվեմ դրանում (կատակում է): Հայաստանի պաշտոնյաներից և մեծահարուստներից նույնպես կան մարդիկ, ովքեր ձեռք են բերել իմ նկարներից: -Ո՞րն է Ձեր ամենաբաղձալի երազանքը: -Ես մի քիչ ռեալիստ եմ ու երազում եմ ավելի ռեալ բաներ` ձգտելով հասնել դրանց: Փառք Աստծո, մինչ օրս հիմնականում ինչի ձգտել՝ հասել եմ: Շատ եմ աշխատում, օրական ընդամենը մի քանի ժամ եմ քնում, որովհետև ես համզովել եմ, որ քիչ աշխատելու դեպքում ոչ մի բանի չես հասնում: Իմ ամենամեծ երազանքն այն է, որ Երևանում ունենամ մի կրթօջախ, որտեղ հնարավոր կլինի հավաքել բոլոր մարզերի տաղանդավոր երեխաներին, որոնք շատ են ու չեն կարողանում անգամ տրանսպորտով հասնել Երևան: Երազում եմ ստեղծել այնպիսի կենտրոն, որտեղ կհավաքվեն բոլոր տաղանդավոր երեխաները, կունենան ապրելու տեղ ու կմտածեն միայն ստեղծագործելու մասին: Ես համոզված եմ, որ կլինեն տաղանդավոր մարդիկ, որոնց միջոցով կկարողանանք զարմացնել աշխարհին: Այժմ ունեմ սաներ, որոնց դասավանդում եմ իմ արվեստանոցում և «32 թատրոնի» բեմադրիչ-նկարիչն եմ: -Հայաստանում երբևէ ստացե՞լ եք պետական պարգևներ, շնորհակալագրեր: -Ոչ, ես երբևիցե չեմ ստացել պետական պարգև: Մարդկանց մի տեսակ կա, որ ուզում է ամեն տեղ մտնել ու ստանալ, բայց կարծում եմ՝ կգա մի օր, որ ինձ էլ կկանչեն ու մրցանակ կտան: Այնպես չէ, թե կարծում եմ, որ արժանի չեմ, բայց ես չեմ ձգտում դրան: Դա ինձ համար քիչ նշանակություն ունի, բայց նշանակություն ունի, որովհետև դա մարդուն ոգևորում է, և մարդն իրեն գնահատված է զգում իր հայրենիքում: Երբ օտար երկրում Հայաստանն ես ներկայացնում՝ ցանկանում ես, որ Հայաստանում էլ մի օր քեզ կանչեն ու ասեն «ապրես»: -Երբևէ նպատակ չե՞ք ունեցել հեռանալ երկրից: -Հեռացել եմ, բայց նորից հետ եմ վերադարձել: 2006 թվականին հրավերով Մոսկվա մեկնեցի, բայց 2011 թվականին հետ վերադարձա ու էլ չեմ ուզում հեռանալ: Ճիշտ է, ես այդ ընթացքում այնտեղ ունեցա ձեռքբերումներ, բայց եկավ մի պահ, որ և՛ ընտանեկան, և՛ ստեղծագործական կյանքս թույլ չտվեց ապրել հայրենիքից հեռու: Եվ հետո, Հայաստանն ամենահարմար տեղն է, որտեղ դու կարողանում ես ստեղծագործել: Շփվելով տարբեր ազգերի հետ՝ հասկանում ես, որ հայն ամենաջերմ ազգն է: -Հայաստանում երբևէ մրցույթների մասնակցե՞լ եք: -Նկարիչների միության անդամ չեմ և երբեք չեմ մասնակցել հանրապետական մրցույթների: Մրցույթներ ես երբևիցե չեմ սիրել: Ընդհանրապես, ես գտնում եմ, որ «մրցակցություն» բառը սխալ է օգտագործել մեր ոլորտում: Նկարչության մեջ մրցակից հասկացություն չպետք է լինի: -Քանի՞ նկար եք ստեղծագործել: -Շատ բարդ հարց եք տալիս: Կարող եմ ասել, որ այս պահին իմ արվեսատանոցում կա մոտ 100 աշխատանք: 10888856_465906453548574_7654555014920044634_n -Ինչո՞վ է պայմանավորված նման անտարբերությունը Ձեր ստեղծագործությունների նկատմամբ: -Աշխատանքն անում եմ, և այն գտնում է իր տեղը: Ես շատ արագ դա թողնում եմ ու անցնում առաջ, երբևիցե հետ չեմ նայում և հետին թվով չեմ ապրում: -Արվեստը, նկարչությունը Ձեզ համար այսօր աշխատանքի և ապրուստի միջո՞ց են, թե՞ պարզապես սիրած մասնագիտություն: -Նկարչությունն ինձ համար ապրելակերպ է բոլոր առումներով՝ և՛ հոգևոր, և՛ ֆինանսական, որովհետև եթե ես մի օր չեմ գնում արվեստանոց, ինձ մոտ շատ լուրջ սթրեսներ են լինում, դա իմ երկրորդ ընտանիքն է, այնտեղ էլ ես ունեմ երեխաներ, իրենք իմ ծնած երեխաներն են, որոնց հետ ես միշտ կապի մեջ եմ: Արվեստանոցն այն վայրն է, որտեղ ես լիարժեք կարողանում եմ արտահայտվել: -Արդյո՞ք դժվար չէ Ձեր մասնագիտությամբ ապրել Հայաստանում: -Իհարկե, դժվար է, ուղղակի տարբեր մարդիկ ինչ-որ հաջողության հասնելու համար տարբեր ձևեր ունեն: Ես համարում եմ, որ գոնե ինչ-որ բանի հասել եմ, քանի որ այսօր կարողանում եմ դրանով ապրել: Մի բան էլ եմ շատ սիրում, որն անում եմ մեծ հաճույքով. դա ինտերիերն է: Ներկա պահին զբաղվում եմ ինտերիերի դիզայնով,բայց ժամանակի սղության պատճաով տարին մեկ-երկու նախագիծ եմ հասցնում անել: Նկարչական մտածելակերպը շատ է օգնում այս հարցում: -Ո՞վ է Ձեր առաջին քննադատը: -Այդ հարցում երախտապարտ եմ հորս: Նա բոլոր առումներով ինձ թիկունք է եղել, տվել է ուժ, գիտելիք, մտածելակերպ: Մինչ օրս յուրաքանչյուր աշխատանք առաջինը նրան եմ ներկայացնում: Հայրս իմ առաջին, ամենասուր ու ամենակոպիտ քննադատն է: Նա իմ գործերին խիստ է մոտենում և միշտ ասում է այն, ինչ կա: Շատ քիչ է գովում, երբևիցե լիարժեք գոհ չի եղել: Ձգտում եմ հասնել նրան, որ հայրս մի օր լիարժեք գոհ լինի իմ աշխատանքից, և հենց դա է ինձ ստիպում շատ աշխատել: Եղել են դեպքեր, որ նայել է ու ասել, որ խոսքեր չունի, և դա ինձ համար լուրջ գնահատական է: Հարցազրույցը` Անի Բաղդասարյանի
«Քաղաքական գործիքակազմի առումով իշխանությունը չունի բավական կենսունակություն ընդդիմության հետ մրցակցության տեսանկյունից, ուստի դիմում է ռեպրեսիվ մեխանիզմներին». «Փաստ»Հայաստանի տարեցների սոցիալական գոյապայքարը՝ սպառողական զամբյուղի անհասանելիության պայմաններում. «Փաստ»Եվրոպական օրակարգի «ներքին ընդդիմադիրը». ի՞նչ են ցույց տալիս ԱԽ նախկին քարտուղարի հայտարարությունները. «Փաստ»Երևանի «հավասարակշռված» դիվանագիտության գինը. վերադարձ դեպի Մոսկվա՞. «Փաստ»Ինչո՞ւ համընկան Ալիևի «բացումն» ու Սամվել Կարապետյանի կալանավորումը. «Փաստ»Անձեռնմխելիության պատրանքը. ի՞նչ դասեր է տալիս դատավոր Մասիս Մելքոնյանի շուրջ ծավալվող գործընթացը. «Փաստ»Բանանի «դիվանագիտությունը» և «պրիմիտիվ» քաղաքականության վիրուսային բանաձևը. «Փաստ»Հարյուրավոր հասցեներում լույս չի լինելու նոյեմբերի 17/18-ինՔուշները և Ուիթքոֆը եվրոպացիների հետ քննարկել են Ռուսաստանի և ԵՄ-ի միջև երկխոսության հաստատումըՄենք գիտենք՝ ինչպես հաղթել, բայց գիտենք նաև ինչպես արժանապատվորեն պարտվել․ Լուիս դե լա ՖուենտեԲաքվի ճարտարապետական դիմագծի կերտողը հայ էԶորակոչի տարիքային շեմը կփոխվի․ ում կվերաբերի նախագիծըԵրևանը մերժում է «Ալիևյան Սահմանադրությունը». Հայաստանի Սահմանադրության ճակատագիրը որոշելու են հայերը, ոչ թե Ադրբեջանը. Ուժեղ ՀայաստանԱԺ փոխնախագահ Արամ Վարդևանյանը ԵԽ գրասենյակի ղեկավարի հետ քննարկել է ընդդիմության նկատմամբ շարունակվող քաղաքական հետապնդումներըԹրամփի գնահատմամբ՝ Պուտինը փոքր-ինչ մեղմացնում է դիրքորոշումն Ուկրաինայի հարցումԵրևանում՝ Մալաթիա տոնավաճառի մոտ, բախվել են «Ferrari»-ն և «BMW»-նՀԱՊԿ քարտուղարը քննարկել է կազմակերպության պատասխանատվության գոտում տիրող ռազմաքաղաքական իրավիճակըԲախվել են «Howo», «Renault» բեռնատարներն ու «Opel Astra»-ն․ 3 վիրավորներից երկուսը անչափահասներ են«Փարաջանով Քլաբ Հաուս»-ը ներկայացրել է իր բացառիկ նախագիծը «Տուն Էքսպո»-ումՀանրապետությունում ձյուն է տեղում․ ի՞նչ իրավիճակ է ավտոճանապարհներինԱրսեն Գևորգյանի մահվան ամբողջ պատասխանավտությունը մինչև իր կյանքի վերջ կրելու է Նիկոլ Փաշինյանը․ Հարություն ՀարությունյանՍտալինն ու Սադամ Հուսեյնը կնախանձեին Փաշինյանին․ Ուժեղ Հայաստան«Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը նոյեմբերի 15-17-ը մասնակցում է Մոսկվայում անցկացվող «Հանուն ազգերի ազատության» («За свободу наций») միջազգային համաժողովին․ Իվետա ՏոնոյանԵրիտասարդները՝ հանքարդյունաբերության իրական խնդիրների լուծման ճանապարհին․ ԶՊՄԿ-ն՝ CaseKey 2026-ումՑույց տվեք Ադրբեջանի որևէ օրենք, որը վերաբերում է Ղարաբաղին. Արշակ ԿարապետյանՄենք թույլ չենք տա Ալիևի պարտադրած Սահմանադրության ընդունումը․ Ուժեղ ՀայաստանՄեր ժողովուրդը երբեք չի մոռանալու Արցախն ու մեր անցյալը. Ավետիք ՉալաբյանՊարտքերի մեջ հայտնված քաղաքացիները չպետք է մնան միայնակ․ ի՞նչ պետք է անի պետությունը. Հրայր Կամենդատյան«Դադարեցրե՛ք Հայաստանը ազատությունը քաղաքական հավատարմությամբ պայմանավորող կալանավայր դարձնելու փորձերը». Աննա ԿոստանյանԶանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատը շարունակում է աջակցել CaseKey կրթական նախաձեռնությանըՍահմանադրությամբ մարդը բարձրագույն արժեք է, բայց իրական կյանքում այդ սկզբունքը չի գործում. Արամ ՎարդևանյանՄենք միավորվել ենք՝ հանուն մեր արժեքների, ինքնիշխանության և ժողովրդավարության պաշտպանության. տեսանյութՀամալսարանից ազատվում են դասախոսներ իրենց քաղաքական հայացքների համար. Մենուա ՍողոմոնյանՊիտի օրենք փոխվի, որ ամեն դատարան չկարողանա համատարած կալանք կիրառի մեր հանդեպ. Ավետիք ՉալաբյանՍպասվում է գյուղմթերքի գների շեշտակի բարձրացում, քանի որ ունենք արտահանման դեֆիցիտ. Հրայր ԿամենդատյանՔաղաքական հետապնդումների նպատակը հասարակությանը վախի մթնոլորտում պահելն է՝ Ալիևի պարտադրած Սահմանադրությունն ընդունելու համար. տեսանյութՊետությունը ձեզ համար հոր տնից բերված օժիտ չէ, որ մաշված շորի պետ դեն նետեք. Աննա ԿոստանյանԱրսեն Գևորգյանը բանտարկվեց իր համոզմունքների համար, իսկ երեք շաբաթ անց ընտանիքին վերադարձվեց դագաղով. Իրինա ՅոլյանԵրբ իշխանության թիրախում հայտնվում են երեխաները․ Աննա ԿոստանյանԻշխանությունները շարունակում են խեղաթյուրել հայոց պատմությունը. Մենուա ՍողոմոնյանՔՊ-ի ներկայացուցիչնե՛ր, վախեցե՛ք, որ ձեր երեխաները ապագայում Արցախի կորստի համար մեղադրելու են ձեզ. Ցոլակ ԱկոպյանԱրսենն այսօր ողջ կլիներ, եթե չհամարձակվեր պայքարել իր համայնքի համար. Գոհար ՄելոյանUcom-ի աջակցությամբ Երևանում անցկացվել է «Mini Whoop Drone Racing Armenia 2026» դրոնների ամենամյա մրցարշավըԱրևմուտքը կընդունի՞ արդյոք ՆԱՏՕ-ի՝ մինչև ընդլայնումն ունեցած տեղակայմանը վերադառնալու պահանջները՝ դեռևս մեծ հարց է. դաշինքն առանց առճակատման՝ դժվար թե գնա նման զիջումների. Զաքարյան«Այն գումարները, որ ժամանակին ինչ-որ մարդկանց գրպաններն էին գնում, այսօր դառնում են մանկապարտեզներ, բակեր, փողոցներ և մայթեր». ԱվինյանBaghramyan Residence․ պրեմիում դասի բնակարաններ՝ Մարշալ Բաղրամյան պողոտայումԱլիևը պատրաստ չէ վերադարձնել ռազմագերիներին. նա իրական խաղաղություն չի ուզում. Աննա ԿոստանյանԻբր հեգնում էր. հիմա իրագործում է. Դավիթ ՍարգսյանԲաքուն ՉԻ՛ ԿԱՐՈՂ Հայաստանի Հանրապետությանը պարտադրել ներքին օրակարգ. Մարիաննա ՂահրամանյանԱյն մասին, թե ինչպես է Ադրբեջանը իր կամակատարների ձեռամբ փորձում քայլ առ քայլ կազմալուծել Հայաստանի Հանրապետությունը, և ինչպես մենք պետք է դրա դեմն առնենք. Չալաբյան