Ի՞նչն է մղում հաջողության ներքին և արտաքին քաղաքականությունը ձախողած իշխանություններին
- Հայ-թուրքական փոխհարաբերությունները տեղափոխել որակական այլ փուլ` ստեղծելով բավականին շահեկան պայմաններ հետագա համագործակցության համար: Բայց, ինչպես տեսնում ենք, ՀՀ-ն ջախջախիչ պարտություն կրեց ֆուտբոլային դիվանագիտության և հայ-թուրքական արձանագրությունների արդյունքում: Իսկ այս ամենը հանգեցրեց ՄԱԿ-ի ամբիոնից չթիրախավորված ելույթի և դեռահաս աղջիկների վիրտուալ հակամարտություն հիշեցնող նամակագրության:
- Ադրբեջանի դեմ իրականացնել կոշտ դիվանագիտական և քարոզչական քաղաքականություն, որի արդյունքում կկանխվեին անդառնալի մարդկային կորուստները, իսկ սահմանները կլինեին առավել ապահով և անվտանգ: Արցախյան հակամարտության վերաբերյալ, թերևս, շատ բան կարելի է ասել, բայց սահմանափակվենք նրանով, որ ՀՀ-ի եվրասիական արկածները կարծես թե հանգեցնում են Մինսկի խմբի լուծարմանը, որի արդյունքում ստեղծված փակուղային իրավիճակը կարող է վերածվել անկառավարելի քաոսի:
- Կանխել Ռուսաստանի ազդեցության այդչափ մեծացումը: Եթե Թուրքիան և Ադրբեջանը հանդիսանում են բացահայտ թշնամիներ, ապա Ռուսաստանի հետ փոխհարաբերություններն, ի տարբերություն առաջինների, դժվար տեսանելի են և, ըստ էության, քողարկված բնույթ են կրում: Հայաստանի Հանրապետությունը ռուսական ազդեցությունը երկրում նվազեցնելու փոխարեն, ընդհակառակը՝ ամեն կերպ Երևանում ուժեղացրեց ՌԴ-ի ներկայությունը, ամենայն հավանականությամբ, սեփական իշխանության հարատևությունն ապահովագրելու նպատակով: Այս ամենի արդյունքում Հայաստանն իր ռազմավարական բոլոր խաղաքարտերը զիջեց ռուսներին, որի արդյունքում սկսվեց ինքիշխանության կորստի աստիճանական գործընթացը, որը ներկայումս նույնպես ընթացքի մեջ է:
