Ինչպես ենք մենք ընտրում մեր սիրուն եւ ինչու
Wnews.am-ը գրում է.
Կյանքում հանդիպում են իրարից բոլորովին տարբեր բազմաթիվ մարդիկ, որոնցից շատերի հանդեպ մենք անտարբեր ենք լինում, իսկ ինչ որ մեկին անմնացորդ սիրահարվում ենք։
Ինչպե՞ս է դա ստացվում, Wnews.am-ը կփորձի գլուխ հանել։
ՀԵՆՑ ԱՅՆ ԿԵՐՊԱՐԸ
Երբեմն դժվար է ասել, թե ինչու է մեզ հետաքրքրում տվյալ մարդը եւ ինչու ենք մենք ձգտում նրան։ Չէ որ մեր ընտրության մեջ շատ է անգիտակցականն ու անբացատրելին։ Բոլորիս հոգու խորքում էլ մնում են մարդկանց կերպարներ, ովքեր մասնակցություն են ունեցել մեր հասունացմանը։
Դրանք ծնողների եւ մյուս հարազատների կերպարներն են, որոնք հետք են թողել մեր ճակատագրի վրա։
Այդ կերպարներում հաճախ խառնված են իրականությունն ու մանկական երեւակայությունները, բայց հենց այդ կերպարներն են մեզ մոտ ասոցացվում այն սիրո հետ, որը ստացել ենք մանկությունում։ Եթե մեզ հանդիպած մարդը համընկնում է այդ կերպարին եւ մեր մեջ արթնացնում է առաջին նշանակալի հարաբերությունների մասին հիշողությունները, մենք չենք կարող անտարբեր անցնել նրա կողքով։ Մենք շատ շուտ սիրահարվում ենք։
ՄԱՆԿՈՒԹՅԱՆ ՀԱՐՎԱԾՆԵՐ
Հոգեբանության մեջ ձեւավորված կարծիք կա, որ մեր կողմից ընտրված զուգընկերը մեր կատարելագործված ծնողն է։
Այսինքն. նա ինչ-որ բանում շատ նման է մեր ծնողներին (այդ պատճառով էլ մենք գիտենք, թե ինչպես ճիշտ հարաբերվել իր հետ), իսկ ինչ-որ բանում ընդհանրապես տարբեր, նա անգամ ավելի լավն է։
Եթե մանուկ հասակում ծնողների հետ հարաբերություններում ինչ-որ բանի պակաս է եղել, այդ բացը մենք ձգտելու ենք լրացնել սիրելիի հետ հարաբերություններում։Այդ պատճառով էլ մեր կյանքի զուգընկեր ենք ընտրում նրան, ով կարող է բուժել մանկության վերքերը, իրագործել հոգեբանական պահանջմունքները, սպասումները, հույսերն ու երազանքները եւ ձեռք բերել այն, ինչից մենք ինչ-որ ժամանակ զրկված ենք եղել. սեր, պաշտպանվածություն, հիացմունք, հնարավոր է նաեւ անկախություն, սեփական անձի կարեւորություն եւ այլն։
Սա շատ հետաքրքիր է. մենք մեր ընտրյալի մեջ տեսնում ենք հարազատ, շատ բաներում մեզ նման հոգու եւ միաժամանակ նա ասես լրացնում է մեզ, քանի որ ունի այն հատկանիշները, որոնք մեր մեջ այնքան էլ ուժեղ զարգացած չեն։
ԲԱՑԱՀԱՅՏԵԼՈՎ ԻՐԱՐ
Երկուսի հարաբերությունները կենդանի օրգանիզմ է, որը զարգանում է եւ երբեմն հիվանդանում։ Այն կարող է առողջանալ, սակայն կարող է նաեւ վաղաժամ մահանալ։ Հարաբերությունների սկզբում գտնվելով զգացմունքների տարափի մեջ, մենք չենք նկատում զուգընկերոջ թերությունները։ Մեզ համար նա հիասքանչ է։ Փաստացի, մենք սիրահարվում ենք մեկին, ում ամենեւին էլ չենք ճանաչում։ Որոշ ժամանակ անց մեր առջեւ հայտնվում է կենդանի մարդ, ով մեզ այնքան էլ նման չէ եւ ունի իր թերություններն ու թուլությունները։
Այստեղ երկու ճանապարհ կա. բաժանվել եւ գնալ նոր իդեալ փնտրելու կամ սովորել պայմանավորվել, հարգել միմյանց տարբերությունները, ընդունել անկատարությունն ու խոստովանել, որ յուրաքանչյուրն էլ ոչ կատարյալ լինելու իրավունք ունի։
Այստեղ նաեւ շատ կարեւոր է չփոխել ընտրյալին, աչքից բաց չթողնել նրա ուժեղ կողմերը, որոնց վրա կարող ենք հենվել կյանքի ընթացքում եւ որոնք ինչ-որ ժամանակ մեզ գրավում էին։
Չկա ավելի թանկ բան, քան զուգընկերոջ լավ հատկանիշները նկատելն է։ Այս հիմքի վրա էլ կարելի է կառուցել միությունը, որում մարդիկ իրար աջակցում են։ Համատեղ կյանքում կուտակում են ոչ թե վիրավորանքը, այլ լավ հիշողությունները, մտերմության պահերը, ուրախությունն ու սերը։
Հաջող միության գաղտնիքը շփումն է, միմյանց վրա անվտանգ ազդեցությունը , ամենացավալիի մասին խոսելու պատրաստակամությունը, բացասական զգացմունքները պահելու ունակությունը, ներելու, ընդունելու եւ աջակցելու կարողությունը, ինչպես նաեւ դիմացինի իրավունքները հարգելը։
