Ռումբը պայթելիս չի զգուշացնում
Վստահ եմ, որ ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ Նիկոլ Փաշինյանը Հայաստանում գեներացնում է ատելություն, ավելին, անգամ չափազանց վտանգավոր ատելություն։ Խոսքն այս կամ այն նախկինի հանդեպ ատելության մասին չէ, դա անցած օպերա է։ Հիմա Փաշինյանը գեներացնում է երևութական ատելություն, որը շատ ավելի վտանգավոր կարող է լինել, քան նախկինների դեմ կուտակված մաղձը։ Ըստ էության, Նիկոլի ու նրա վարչախմբի ամեն մի ելույթ կամ հրապարակային խոսք անարգանք է առողջ բանականությանը, պետությանը ու պետականությանը, քաղաքացիականությանն ու արժանապատվությանը։
Միանշանակ է, որ նրա կողմից պարբերաբար տիրաժավորվող Արցախի ու Հայաստանի մասին թեզերը, ամեն ինչ հանձնելու նրա ռազմավարությունը, այդ հանձնումներն ապագայում թվացյալ լավ կյանքով արդարացնելու նրա փորձերը սոսկ հակահայկական չեն, դրանք հակամարդկային են՝ իրենց անբարոյականությամբ ու ցինիզմով համեմված։ Փաշինյանին ու նրա քարոզիչներին լսող ցանկացած նորմալ մարդու մոտ առաջանում է ատելություն, մարդիկ տեսնում են, թե ինչ է արել ու ինչ է պատրաստվում անել անհայրենիքների այս մի խմբակն իրենց պատմության ու պետության հետ։
Այդ ատելությունը չի առարկայանում ու գործողության չի վերածվում ընդամենը քաղաքական առաջնորդության ու ընդդիմության ամլության պատճառով, ինչը բազմապատկում է ատելության վտանգավորությունը։ Քաղաքականապես ուղղորդվող ցասումը, դժվարությամբ, այդուհանդերձ կարող է մնալ քաղաքական տիրույթում ու հանգեցնել քաղաքական լուծումների։ Առանց ուղղորդման այդ ցասումը, սակայն, կարող է պայթել երկնքում, անսպասելիորեն ու առանց հետևանքների հաշվարկման։
Հեծանիվ հայտնաբերած չեմ լինի, եթե վկայեմ, որ հանրային հոգեբանությունը հիմա ամեն օր կուտակում է բացասական էներգիայի սարսափելի չափաբաժին, որը, քաղաքական առաջնորդության բացակայության պատճառով, չի պարպվում, չի վերածվում կոնկրետ քաղաքական հետևանքներ ենթադրող գործողությունների։ Այստեղ մի կարևոր արձանագրում անենք, որ նման կերպ երկար մնալ չի լինի, պարպում ամեն դեպքում պարտադիր լինելու է։
Այսօր հասել ենք նրան, որ արցախյան պատերազմի՝ արդեն անթաքույց անարգվող զոհերի արժանապատվությունը պաշտպանում են միայն զոհերի ծնողները, սա գենետիկ կազուս է, և ազգային ողբերգություն։ Ո՞ւմ համար պարզ չէ, որ նրանց երեխաները զոհվել են ոչ թե ծնողների, այլ բոլորիս հայրենիքի համար։ Բայց այսօր, կրկին քաղաքական ու հասարակական համարժեք կառուցակարգերի բացակայության պատճառով, զոհերի առանձին ծնողներ ստիպված են իրենց երեխաների հիշատակն անարգողների դեմ պայքարել անհատական քայլերով, գրառումներով, որոնց ամեն տառը գրելու համար անմարդկային ճիգեր են պահանջվում։ Փաստն այն է, որ մենք միայնակ ենք թողել զոհերի ծնողներին՝ ոչ միայն իրենց անասելի վշտի, այլ նաև՝ իրենց երեխաների հիշատակի պաշտպանության գործում, որը ոչ թե անհատական, այլ հասարակական պարտավորություն է։
Վստահաբար կարող ենք փաստել, որ Նիկոլ Փաշինյանն իր կողմից գեներացվող ատելության մասին չի մտածում։ Այսօր նրա իրական հոգսը Ադրբեջանի հանդեպ սիրո գեներացումն է, որով զբաղված է ողջ աշխատանքային ու ոչ աշխատանքային օրվա ընթացքում։ Բայց եթե նրա ադրբեջանատենչ զեղումները կարող են ֆիզիկական և նյութական օգուտներ ապահովել իր ու իր խմբակի համար, ապա գեներացվող ատելության անսպասելի պայթյունը վնասելու է առանց այդ էլ բզկտված պետությանն ու պետականությանը։
Միանշանակ է, որ այս օրերին Հայաստանն ու Արցախն ապրում են օդում կախված պայթյունի սպասումով, թվացյալ սովորականությունն էլ ավելի շատ նման է մեծ պայթյունից առաջ պատահող վտանգավոր լռությանը։ Ի դեպ վերջում արժե արձանագրել այն կարևոր բանաձևը, որ ոչ մի ռումբ պայթյունից առաջ չի զգուշացնում։
Կարեն Դուրյան
